ಬಿಜೋನ್ ಸೇತು ನರಮೇಧ: ಮೌನ ಮುರಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ ಅಧಿಕಾರಿಯನ್ನೇ ಮೌನವಾಗಿಸಿತು ಸರ್ಕಾರ!

ಏಪ್ರಿಲ್ 30, 1982 ರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕೋಲ್ಕತ್ತಾದ ಬಿಜೋನ್ ಸೇತುದಲ್ಲಿ ಉನ್ಮಾದಿತ ಗುಂಪೊಂದು ಹೇಯ ಕೃತ್ಯವೊಂದನ್ನು ಎಸಗಿ ಮನುಕುಲವನ್ನೇ ಕದಡಿಸಿತು. ಆ ದಿನ ಭುಗಿಲೆದ್ದ ಹಿಂಸಾಚಾರದಲ್ಲಿ, ಆನಂದ್ ಮಾರ್ಗದ 17 ಸಾಧುಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು ಸುಟ್ಟು ಕೊಲ್ಲಲಾಯಿತು, ಇದಕ್ಕೆ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಪಕ್ಷದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರೇ ಕಾರಣ ಎಂಬ ಆರೋಪ ಬಲವಾಗಿ ಕೇಳಿ ಬಂದಿತು. ಘಟನೆ ನಡೆದು 44 ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದು ಹೋದರೂ, ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಗಳ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ಬಲಿಪಶುಗಳ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಇನ್ನೂ ನ್ಯಾಯ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಈ ಘಟನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗುಪ್ತ ಸಂಗತಿ ಇದೆ, ಆದರೆ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಘಟನೆಯ  ಫೈಲ್‌ಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿರುವ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದ ಐಎಎಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಕಥೆ. ಈ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಹೆಸರು ಶೇರ್ ಸಿಂಗ್. ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿದ್ದರೆ, ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಹಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಪಕ್ಷದ ಸರ್ಕಾರವು ಕೇವಲ ವಿಫಲವಾಗಿತ್ತೇ ಅಥವಾ ಅದು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯವಾಗಿತ್ತೇ? ಎಂಬಿತ್ಯಾದಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆದೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಶೇರ್ ಸಿಂಗ್ ದಕ್ಷಿಣ 24 ಪರಗಣಗಳ ಜಿಲ್ಲಾ ಮ್ಯಾಜಿಸ್ಟ್ರೇಟ್ ಆಗಿದ್ದರು. ಆನಂದ್ ಮಾರ್ಗದ ಸಾಧುಗಳು ಟ್ಯಾಕ್ಸಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೂತು ಹೊರಟಿದ್ದರು ಆದರೆ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗಲಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳ ಅಪಹರಣದ ವದಂತಿಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಪಕ್ಷದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಆನಂದ್ ಮಾರ್ಗ್‌ನಲ್ಲಿ 17 ಸನ್ಯಾಸಿಗಳನ್ನು ಟ್ಯಾಕ್ಸಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆಳೆದು ಕೋಲ್ಕತ್ತಾದ ಬಿಜೋನ್ ಸೇತು ಬಳಿ ಮೂರು ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಕೊಂದು ಹಾಕಿದರು. ಹಲವಾರು ಸನ್ಯಾಸಿಗಳಿಗೆ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಲಾಯಿತು. ಈ ಭಯಾನಕ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡದ ನಂತರವೂ ಆಡಳಿತ ಘಟನೆಯನ್ನು ಜನಸಮೂಹದಿಂದ ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತವಾಗಿ ಉಂಟಾದ ಹಿಂಸಾಚಾರ ಎಂದು ಹೇಳಿತು.

ಆದರೆ ಘಟನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಆಂತರಿಕ ಸಭೆಗಳು, ಸಂದೇಶಗಳು ಮತ್ತು ಕಡತ ಚಲನವಲನಗಳನ್ನು ನಿಕಟವಾಗಿ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡಿದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಶೇರ್ ಸಿಂಗ್ ಕೂಡ ಒಬ್ಬರು. ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಇದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕೋಪದ ಹಠಾತ್ ಸ್ಫೋಟವಲ್ಲ; ಸಂಭಾವ್ಯ ಸಂಘರ್ಷದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಮೊದಲೇ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇವುಗಳನ್ನು “ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸಮಸ್ಯೆ” ಎಂದು ತಳ್ಳಿಹಾಕಲಾಯಿತು. ಪೊಲೀಸರ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿ, ಸಕಾಲಿಕ ಎಚ್ಚರಿಕೆಗಳ ಕೊರತೆ ಮತ್ತು ನಂತರದ ತನಿಖೆಯ ನಿಧಾನಗತಿಯು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಲೋಪಗಳಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಒಂದು ಮಾದರಿಯಾಗಿದ್ದವು.

1994 ರಲ್ಲಿ, ಶೇರ್ ಸಿಂಗ್ ಕೇಂದ್ರ ಆಡಳಿತ ನ್ಯಾಯಮಂಡಳಿ (CAT) ಗೆ ಅರ್ಜಿ ಸಂಖ್ಯೆ 1108 ಅನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಅವರನ್ನು ಅಮಾನತುಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಅವರ ಅಮಾನತ್ತನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ ಔಪಚಾರಿಕವಾಗಿ ಅರ್ಜಿ ಸಲ್ಲಿಸಲಾಗಿದ್ದರೂ,  ಸ್ಫೋಟಕ ಆರೋಪವನ್ನು ಅವರ ಮೇಲೆ ಹೊರಿಸಲಾಯಿತು. ಸರ್ಕಾರದ “ಅಧಿಕೃತ ಮಾರ್ಗ” ಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿರಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಅವರನ್ನು ಅಮಾನತುಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಯಿತು. ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತ ತನಿಖೆಯು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ರಾಜಕೀಯ ಒತ್ತಡಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಎದುರಿಸಿತು. ಇದು ನ್ಯಾಯದ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಆತಂಕಕಾರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಇದು ಕೇವಲ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಸೇವಾ ವಿವಾದ ಅರ್ಜಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ದಂಗೆಯಾಗಿತ್ತು, ಅಧಿಕಾರದ ಕಾರಿಡಾರ್‌ಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಕಡತಗಳೊಳಗಿನಿಂದ ಬಂದ ಧ್ವನಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಶೇರ್ ಸಿಂಗ್ ತಮ್ಮ ಅಫಿಡವಿಟ್‌ನಲ್ಲಿ, ಹತ್ಯಾಕಾಂಡದ ಬಗ್ಗೆ ಹೊಸ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುವ ಸಂಗತಿಗಳು ಮತ್ತು ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಅವರು ಅಧಿಕೃತ ರಹಸ್ಯ ಕಾಯ್ದೆಗೆ ಬದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು. ಸಮರ್ಥ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಆದೇಶಿಸಿದ್ದರೆ, ಅವರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಾರ್ವಜನಿಕಗೊಳಿಸಲು ಸಿದ್ಧರಿದ್ದರು. ಈ ಕೊಡುಗೆಯು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವಕ್ಕೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಲು ಮತ್ತು ಆರೋಪಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರ ತನಿಖೆ ನಡೆಸಲು ಒಂದು ಅವಕಾಶವಾಗಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದುದು ಸಂಭವಿಸಿತು. ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ಇಲಾಖಾ ಕ್ರಮವನ್ನು ತೀವ್ರಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಅಮಾನತುಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ಅಮಾನತು ಒಂದೇ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ದೋಷದ ಪರಿಣಾಮವಲ್ಲ; ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಇದು ಒಂದು ಸಂದೇಶವಾಗಿತ್ತು: “ಹೆಚ್ಚು ತಿಳಿದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ, ಮಾತನಾಡಬೇಡಿ.” ಅವರ ಆರೋಪಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನಿರಾಕರಿಸುವ ಬದಲು, ಸರ್ಕಾರವು ಕಾರ್ಯವಿಧಾನದ ವಾದಗಳನ್ನು ನೀಡಿತು. ಅವರು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಥವಾ ಅವರ ಹಕ್ಕುಗಳು ಆಧಾರರಹಿತವಾಗಿವೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಅವರನ್ನು “ಶಿಸ್ತುಕ್ರಮ”ದ ಅಡಿ ಅಮಾನತು ಮಾಡಿತು.

ಬಂಗಾಳದ ಆಗಿನ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಜ್ಯೋತಿ ಬಸು, 17 ಜನರ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡವನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕುತ್ತಾ, “ಏನು ಮಾಡುವುದು? ಅಂತಹ ವಿಷಯಗಳು ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಈ ಹೇಳಿಕೆಯು ಬಂಗಾಳ ಸರ್ಕಾರದ ಇಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡದ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ತೋರಿಸಿತು. ಶೇರ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರ ಅರ್ಜಿ ಓದಿದಾಗ, ಇದು ಕೇವಲ ಸಂವೇದನಾಶೀಲತೆಯಲ್ಲ, ನಿಷ್ಕ್ರಿಯತೆಯ ನೀತಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಪೊಲೀಸರ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿ, ಎಚ್ಚರಿಕೆಗಳ ಕೊರತೆ ಮತ್ತು ತನಿಖೆಯ ನಿಧಾನಗತಿ ಕೇವಲ ಕಾಕತಾಳೀಯವೇ? ಅಥವಾ ಅದು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ತಂತ್ರವೇ. ಅದೇನೇಯಿದ್ದರೂ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುವ ಉದ್ದೇಶವಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ, ನಿಷ್ಕ್ರಿಯತೆಯು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸಕ್ರಿಯ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸುತ್ತದೆ.
ಸಮಯ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು. ಸರ್ಕಾರಗಳು ಬದಲಾದವು. ಆದರೆ ಬಿಜೋನ್ ಸೇತು ಹತ್ಯಾಕಾಂಡದ ಬಲಿಪಶುಗಳ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೂ ಅಥವಾ ಶೇರ್ ಸಿಂಗ್‌ಗೂ ನ್ಯಾಯ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಸರ್ಕಾರವೂ ಅವರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ಬಿಜೋನ್ ಸೇತು ಹತ್ಯಾಕಾಂಡವು ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಕೆತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಆದರೆ ನ್ಯಾಯ ಮಾತ್ರ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ.

ಒಂದೆಡೆ, 17 ಸಾಧುಗಳ ಸಾವಿನ ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಅಧ್ಯಾಯವಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಅಧಿಕಾರಿಯ ಮೌನ ಸಾಕ್ಷ್ಯವಿದೆ. ಆ ದಿನ ಗುಂಪು ಮಾತ್ರ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರೇ ಅಥವಾ ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಮೌನವೂ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಬಹುಶಃ ಭವಿಷ್ಯವು ನಿರ್ಧರಿಸಬಹುದು. ಶೇರ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರ ಕಥೆಯು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವು ಚುನಾವಣೆಗಳ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಸತ್ಯ ಹೊರಬರಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಮೂಲಕವೂ ಬದುಕುಳಿಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತದೆ.

ಬಿಜೋನ್ ಸೇತು ಹತ್ಯಾಕಾಂಡ ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸಿತು?

ಆನಂದ ಮಾರ್ಗದ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳ ಗುಂಪು ಕೋಲ್ಕತ್ತಾದ ಬಿಜೋನ್ ಸೇತುವಿನಾದ್ಯಂತ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ವಾಹನಗಳಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ತಿಲ್ಜಲಾ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು. ಅವರು ಯೋಗ, ಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ಮಂತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ವಿಶ್ವ ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ಸಾವು ಕಾದಿದೆ ಎಂದು ಅವರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

ವಿಶ್ವ ಶಾಂತಿಯ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಆನಂದ ಮಾರ್ಗದ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ದೇವರನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕೋಲ್ಕತ್ತಾದ ಬಿಜೋನ್ ಸೇತು ಬಳಿ ದ್ವೇಷಪೂರಿತ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಪಕ್ಷದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಅವರನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆದಿದ್ದರು.  ಮಕ್ಕಳ ಅಪಹರಣದ ವದಂತಿಯನ್ನು ನೆಪವಾಗಿಸಿ ಈ ಗುಂಪು ಉದ್ರಿಕ್ತಗೊಂಡಿತ್ತ. ದ್ವೇಷಪೂರಿತ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಮತ್ತು ಸನ್ಯಾಸಿನಿಯರನ್ನು ವಾಹನದಿಂದ ಹೊರಗೆಳೆದು ಕಲ್ಲು ಮತ್ತು ಕೋಲುಗಳಿಂದ ಹಲ್ಲೆ ನಡೆಸಿದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದೊಳಗೆ, ಅನೇಕ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳ ದೇಹಗಳು ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದವು. ಕೆಲವರ ತಲೆಗಳು ಛಿದ್ರಗೊಂಡಿದ್ದವು, ಕೆಲವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಿತ್ತು ಬಂದಿದ್ದವು, ಮತ್ತು ಕೆಲವರ ಕೈಕಾಲುಗಳು ಮುರಿದಿದ್ದವು. ಮುಗ್ಧ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಕೈಜೋಡಿಸಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಡಿಕೊಂಡರು. ಆದರೆ ಉದ್ರಿಕ್ತ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟರು ಅಚಲವಾಗಿಯೇ ಇದ್ದರು, ಸಾಧುಗಳ ಮೇಲೆ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಮತ್ತು ಸೀಮೆಎಣ್ಣೆ ಸುರಿದು ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿದರು, ಅವರಲ್ಲಿ ಹಲವರನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿ ಸುಟ್ಟುಹಾಕಿದರು. ಈ ಘಟನೆಯಲ್ಲಿ 16 ಪುರುಷ ಮತ್ತು 1 ಮಹಿಳೆ ಸನ್ಯಾಸಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಒಟ್ಟು 17 ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡರು.

ಆನಂದ ಮಾರ್ಗ ಎಂದರೇನು?

ಆನಂದ ಮಾರ್ಗವು ಒಂದು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಘಟನೆಯಾಗಿದೆ. 1955 ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾತ್ ರಂಜನ್ ಸರ್ಕಾರ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಈ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಧ್ಯಾನ, ಯೋಗ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆಯನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುತ್ತಾರೆ. 1959 ರಲ್ಲಿ, ಆನಂದ್ ಮಾರ್ಗದ ಸಂಸ್ಥಾಪಕ ಪ್ರಭಾತ್ ರಂಜನ್ ಸರ್ಕಾರ್ ಕಮ್ಯುನಿಸಂ ಮತ್ತು ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿ ಎರಡನ್ನೂ ವಿರೋಧಿಸುವ ಪ್ರಗತಿಶೀಲ ಬಳಕೆಯ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದರು. ಈ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ವಿರೋಧದಿಂದಾಗಿ, ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಪಕ್ಷದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಆನಂದ್ ಮಾರ್ಗದ 17 ಸನ್ಯಾಸಿಗಳನ್ನು ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಆರೋಪವಿದೆ.