ತಿತ್ವಾಲ್ ಪರ್ವತಶ್ರೇಣಿಯಲ್ಲಿ “ರಾಜಾ ರಾಮಚಂದ್ರ ಕಿ ಜೈ” ಘೋಷಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಶತ್ರುವನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸಿದ್ದ  ಪಿರು ಸಿಂಗ್

ಜುಲೈ 18, 1948 ರ ಕರಾಳ ರಾತ್ರಿ… ತಿತ್ವಾಲ್ ಬೆಟ್ಟಗಳು ಗನ್‌ಪೌಡರ್‌ನ ವಾಸನೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದವು. ಎತ್ತರದಿಂದ ಶತ್ರು ಮೆಷಿನ್ ಗನ್‌ಗಳು ಬೆಂಕಿಯ ಸುರಿಮಳೆಗೈಯುತ್ತಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಭಾರತೀಯ ಸೈನಿಕರು ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ಸಾವಿನ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡುತ್ತಾ ಪರ್ವತಶ್ರೇಣಿಯನ್ನು ಹತ್ತಿದರು. ನಂತರ, ಗುಂಡುಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಫೋಟಗಳ ನಡುವೆ, ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಾದ್ಯಂತ ಗುಡುಗಿನ ಯುದ್ಧ ಘೋಷಣೆ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು – “ರಾಜಾ ರಾಮಚಂದ್ರ ಕಿ ಜೈ!”

ಆ ಧ್ವನಿ ಪಿರು ಸಿಂಗ್ ಶೇಖಾವತ್ ಅವರದ್ದಾಗಿತ್ತು – ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಇಡೀ ಶತ್ರು ಶಿಬಿರವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ, ಆದರೆ ತಿತ್ವಾಲ್ ಪರ್ವತಶ್ರೇಣಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಗೌರವವನ್ನು ಕೆಗಿಳಿಯಲು ಬಿಡದ ಸೈನಿಕ. 1947 ರಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ, ಭಾರತ-ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಯುದ್ಧ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಬುಡಕಟ್ಟು ದಾಳಿಕೋರರು ಮತ್ತು ಸೈನಿಕರ ಸಹಾಯದಿಂದ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರದ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ನಡೆಸಿತು. ಜುಲೈ 1948 ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಹೋರಾಟವು ತಿತ್ವಾಲ್ ವಲಯವನ್ನು ತಲುಪಿತ್ತು. ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ಪಡೆಗಳು ಕಿಶನ್‌ಗಂಗಾ ನದಿಯ ಸುತ್ತಲಿನ ನೆಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಪದೇ ಪದೇ ದಾಳಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಜುಲೈ 8 ರಂದು, ಶತ್ರುಗಳು “ರಿಂಗ್ ಕಾಂಟೂರ್” ಎಂಬ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಅವರು ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚಲನವಲನವನ್ನು ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತು. ಆ ಸ್ಥಾನ ಶತ್ರುಗಳ ಕೈಯಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ, ಭಾರತೀಯ ಪಡೆಗಳಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಮುನ್ನಡೆಯುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಗಂಭೀರತೆಯನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿ, ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯು 163 ಬ್ರಿಗೇಡ್ ಅನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಲು ಮತ್ತು ಆಯಕಟ್ಟಿನ ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ಮರಳಿ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಉರಿಯಿಂದ ತಿತ್ವಾಲ್‌ಗೆ 6 ರಜಪೂತ ರೈಫಲ್‌ಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿತು. ಜುಲೈ 11, 1948 ರಂದು, ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯು ದಾಳಿಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಭಾರೀ ಶೆಲ್ ದಾಳಿ ಮುಂದುವರೆಯಿತು, ಆದರೆ ಶತ್ರುಗಳು ಎತ್ತರದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಬಲವಾದ ಬಂಕರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿದ್ದರು. ಯಾವುದೇ ಬೆಲೆ ತೆತ್ತಾದರೂ ಪೋಸ್ಟ್ ಅನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ವಿಚಕ್ಷಣ ವರದಿಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದವು.

ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗಾಗಿ, 6 ರಜಪೂತ ರೈಫಲ್‌ಗಳ ಎರಡು ಕಂಪನಿಗಳು – ‘ಸಿ’ ಮತ್ತು ‘ಡಿ’ ಕಂಪನಿ – ನಿಯೋಜಿಸಲಾಯಿತು. ಮೊದಲ ಗುರಿಯನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ‘ಡಿ’ ಕಂಪನಿಗೆ ನೀಡಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಅದರ ವಿಭಾಗ ಕಮಾಂಡರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಪಿರು ಸಿಂಗ್ ಕೂಡ ಇದ್ದರು. ಜುಲೈ 18, 1948 ರಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 1 ಗಂಟೆ ಸುಮಾರಿಗೆ, ಅಂತಿಮ ದಾಳಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಶತ್ರು ನೆಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ಮಾರ್ಗವು ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾಗಿತ್ತು – ಕೇವಲ ಒಂದು ಮೀಟರ್ ಅಗಲದ ಕಿರಿದಾದ ಹಾದಿ, ಎರಡೂ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಳವಾದ ಕಂದಕಗಳು ಇದ್ದವು. ಮೇಲಿನಿಂದ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ಸೈನಿಕರು ಮೆಷಿನ್ ಗನ್, ಮಾರ್ಟರ್ ಮತ್ತು ಗ್ರೆನೇಡ್‌ಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹಾರಿಸಿದರು. ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಸಾವು ಕುಳಿತಂತೆ ತೋರುತ್ತಿತ್ತು.

ಕೇವಲ ಮೂವತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ, 51 ಭಾರತೀಯ ಸೈನಿಕರು ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟರು ಅಥವಾ ಗಾಯಗೊಂಡರು. ‘ಡಿ’ ಕಂಪನಿ ಬಹುತೇಕ ಛಿದ್ರವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಪಿರು ಸಿಂಗ್ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಭಾರತೀಯ ಸೈನಿಕರು ಮುಂದುವರಿಯುವುದನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಶತ್ರುವಿನ ಮಧ್ಯಮ ಮೆಷಿನ್-ಗನ್ ಪೋಸ್ಟ್‌ನಿಂದ ದೊಡ್ಡ ವಿನಾಶ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅವರು ಅರಿತುಕೊಂಡರು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ, ಪಿರು ಸಿಂಗ್ ಎದ್ದು ಶತ್ರು ಸ್ಥಾನದ ಕಡೆಗೆ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರು.

ಅವರ ಸುತ್ತಲೂ ಗ್ರೆನೇಡ್‌ಗಳು ಸ್ಫೋಟಗೊಂಡವು. ಅವನ ಬಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ದೇಹವನ್ನು ಶ್ರಾಪ್ನಲ್ ಹರಿದು ಹಾಕಿತು. ಅವನ ಗಾಯಗಳಿಂದ ರಕ್ತ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹರಿಯಿತು. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯೊಂದಿಗೆ, ಅವನ ಯುದ್ಧಘೋಷವು ಜೋರಾಗಿ ಬೆಳೆಯಿತು –

“ರಾಜಾ ರಾಮಚಂದ್ರ ಕಿ ಜೈ!” ಅವನ ಘರ್ಜನೆ ಪರ್ವತಗಳಾದ್ಯಂತ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು. ಪಿರು ಸಿಂಗ್ ಮೊದಲ ಮೆಷಿನ್-ಗನ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಅನ್ನು ತಲುಪಿದರು. ತನ್ನ ಸ್ಟೆನ್ ಗನ್ ಮತ್ತು ಕಠಾರಿ ಬಳಸಿ, ಅವರು ಭೀಕರ ದಾಳಿಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು, ಅದು ಶತ್ರು ಸೈನಿಕರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದಿಗ್ಭ್ರಮೆಗೊಳಿಸಿತು. ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ, ಅವರು ಪೋಸ್ಟ್ ಅನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡರು ಮತ್ತು ಮಾರಕ ಮೆಷಿನ್ ಗನ್ ಅನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮೌನಗೊಳಿಸಿದರು.

ಆದರೆ ಅವರು ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಅವರ ಎಲ್ಲಾ ಒಡನಾಡಿಗಳು ಸತ್ತಿದ್ದರು ಅಥವಾ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಗಾಯಗೊಂಡಿದ್ದರು. ಅವರು ಈಗ ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೂ, ಪಿರು ಸಿಂಗ್ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಮುಂದೆ ಮತ್ತೊಂದು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ಮೆಷಿನ್-ಗನ್ ಬಂಕರ್ ನಿಂತಿತ್ತು. ಅವರು ಅದರ ಕಡೆಗೆ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ, ಶತ್ರು ಗ್ರೆನೇಡ್ ಅವರ ಮುಖದ ಮುಂದೆ ನೇರವಾಗಿ ಸ್ಫೋಟಗೊಂಡು, ಅವರನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಗಾಯಗೊಳಿಸಿತು. ಅವರ ಗಾಯಗಳಿಂದಾದ ರಕ್ತವು ಅವನ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಸುಕಾಗಿಸಿತು, ಮತ್ತು ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಅವರ ಸ್ಟೆನ್ ಗನ್‌ನಲ್ಲಿನ ಕೊನೆಯ ಗುಂಡು ಈಗಾಗಲೇ ಹಾರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಪಿರು ಸಿಂಗ್ ಶರಣಾಗುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮುಂದಿನ ದಾಳಿಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು, ಅವರು ಒಂದು ಕುಳಿಯೊಳಗೆ ಹಾರಿ, ದೃಷ್ಟಿ ಮಸುಕಾಗಿದ್ದರೂ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಕಡೆಗೆ ಗ್ರೆನೇಡ್‌ಗಳನ್ನು ಎಸೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ನಂತರ ಅವರು ಮತ್ತೊಂದು ಕಂದಕಕ್ಕೆ ಹಾರಿ ತನ್ನ ಕಠಾರಿಯಿಂದ ಇಬ್ಬರು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ಸೈನಿಕರನ್ನು ಕೊಂದರು. ಅವರು ಕಂದಕದಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಒಂದು ಗುಂಡು ಅವರ ತಲೆಗೆ ತಗುಲಿತು. ಆದರೆ ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳ ಮೊದಲು, ಅವರು ಶತ್ರು ಮೆಷಿನ್-ಗನ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಮೇಲೆ ಗ್ರೆನೇಡ್ ಅನ್ನು ಎಸೆದಿದ್ದರು. ಒಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ಗುಂಡು ಬಂದಿತು, ಮತ್ತು ಅವನ ಗ್ರೆನೇಡ್ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ಹಾರಿಹೋಯಿತು. ಎರಡೂ ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಹೊಡೆದವು.

ಪಿರು ಸಿಂಗ್ ಹುತಾತ್ಮರಾದರು, ಆದರೆ ಅಜೇಯ ಎಂದು ಹೇಳಲಾದ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನಾಶವಾಯಿತು. ಜುಲೈ 18, 1948 ರಂದು, ಪಿರು ಸಿಂಗ್ ಶೇಖಾವತ್ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು, ಆದರೆ ಅವರ ಮರಣದ ಮೊದಲು, ಅವರು ಶತ್ರುಗಳ ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲನೆ ಮಾಡಿದರು. ಅವರ ಅಸಾಧಾರಣ ಧೈರ್ಯವು ಯುದ್ಧದ ಹಾದಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿತು. ಭಾರತೀಯ ಸೈನಿಕರು ಮುನ್ನಡೆದು ತಿತ್ವಾಲ್ ರಿಡ್ಜ್‌ನಲ್ಲಿ ತ್ರಿವರ್ಣ ಧ್ವಜವನ್ನು ಹಾರಿಸಿದರು.

ಪಿರು ಸಿಂಗ್ ಶೇಖಾವತ್ ಆ ರಾತ್ರಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಪೋಸ್ಟ್ ಅನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಭಾರತೀಯ ಸೈನಿಕನು ತನ್ನ ಕೊನೆಯ ಉಸಿರಿನವರೆಗೂ ಹೋರಾಡಬಲ್ಲನು, ಆದರೆ ಮಾತೃಭೂಮಿಯ ಗೌರವವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ತಲೆಬಾಗಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದರು. ಅವರ ಅಪ್ರತಿಮ ಧೈರ್ಯ, ಪರಮ ತ್ಯಾಗ ಮತ್ತು ಶತ್ರುಗಳ ಮೇಲಿನ ನಿರ್ಭೀತ ದಾಳಿಗಾಗಿ, ಅವರಿಗೆ ಮರಣೋತ್ತರವಾಗಿ ಪರಮ ವೀರ ಚಕ್ರವನ್ನು ನೀಡಲಾಯಿತು. ಅವರ ತಾಯಿ ಜಾದವ್ ಕನ್ವರ್ ಈ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆದರು. ಪಿರು ಸಿಂಗ್ ಶೇಖಾವತ್ ರಾಜಸ್ಥಾನದ ಮೊದಲ ಪರಮ ವೀರ ಚಕ್ರ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕೃತರಾದರು.

ಮೇ 20, 1918 ರಂದು ರಾಜಸ್ಥಾನದ ಜುನ್ಜುನು ಜಿಲ್ಲೆಯ ರಾಂಪುರ ಬೆರಿ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಪಿರು ಸಿಂಗ್ ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ ನಿರ್ಭೀತ ಮತ್ತು ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಯೋಧರ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಅವರು ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ ಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಉತ್ಸಾಹ ಹೊಂದಿದ್ದರು. ನಂತರ ಅವರು 6 ರಜಪೂತ ರೈಫಲ್ಸ್‌ಗೆ ಸೇರಿದರು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಧೈರ್ಯದ ಮೂಲಕ ಕಂಪನಿ ಹವಿಲ್ದಾರ್ ಮೇಜರ್ ಹುದ್ದೆಗೆ ಏರಿದರು. ಅವರು ಎರಡನೇ ಮಹಾಯುದ್ಧದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜಪಾನಿನ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದರು.