ಅಲಾವುದ್ದೀನ್ ಖಿಲ್ಜಿಯಿಂದ ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿತ್ತು ರಾಬರಿ ಸಮುದಾಯ

ರಾಬರಿ ಸಮುದಾಯವು ಗ್ರಾಮೀಣ ಮತ್ತು ಅಲೆಮಾರಿ ಜೀವನಶೈಲಿಗೆ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾದ ಸಮುದಾಯ. ಜಾನಪದದ ಮೂಲಕವೇ ಅವರು ತಮ್ಮ ಮೂಲವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ, ತಾವು ಶಿವನಿಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಲು ಮತ್ತು ರಕ್ಷಿಸಲು ರಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರು ಎಂಬುದು ಅವರ ಆಳವಾದ ನಂಬಿಕೆ.. ಶತಮಾನಗಳಿಂದ,ಈ ಸಮುದಾಯ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿಸ್ಥಾಪಕತ್ವ ಮತ್ತು ಅಲೆಮಾರಿತನಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿರುವ ಗುರುತು ಮತ್ತು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಪ್ರಜ್ಞೆಗೂ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿದೆ.

1298 CE ರಲ್ಲಿ, ಅಲಾವುದ್ದೀನ್ ಖಿಲ್ಜಿ ಉತ್ತರ ಗುಜರಾತ್‌ನ ಪಠಾಣ್ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿರುವ ಸಿದ್ಧಪುರದ ಕಡೆಗೆ ದಂಡೆತ್ತಿ ಹೋಗಿ ರುದ್ರ ಮಹಾಲಯದ ಭವ್ಯ ದೇವಾಲಯವನ್ನು ತಲುಪಿದ. 1,600 ಕಂಬಗಳು, ಭವ್ಯ ದ್ವಾರಗಳು ಮತ್ತು ಶಿವನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿತವಾದ ದೇವಾಲಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪಕ್ಕೆ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾದ 12 ನೇ ಶತಮಾನದ ಭವ್ಯವಾದ ಅದ್ಭುತವಾದ ಈ ದೇವಾಲಯವು ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕೆತ್ತಿದ ಭಕ್ತಿಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ನಿಂತಿತು. ಆದರೆ, ಖಿಲ್ಜಿಯ ಆಕ್ರಮಣದ ನಂತರ, ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ನಿರಂತರತೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಪವಿತ್ರ ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ಸುಲ್ತಾನನ ವಿಜಯವನ್ನು ಸಂಕೇತಿಸಲು ದೆಹಲಿಗೆ ಸಾಗಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು. ಇದಲ್ಲದೆ, ಸುಲ್ತಾನನ ಸೈನಿಕರು ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಬಹಳ ಅಗೌರವದಿಂದ ನಡೆಸಿಕೊಂಡರು, ಅದನ್ನು ದೆಹಲಿಯ ಕಡೆಗೆ ಎಳೆದೊಯ್ಯಲು ಮುಂದಾದರು.

ಆದರೆ ಈ ಕೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರ ನೀಡುವವರು ಯಾರು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪಶುಪಾಲಕರಾದ ರಾಬರಿ ಸಮುದಾಯವು ತಮ್ಮ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಕಸುಬನ್ನು ಮೀರಿ ಎದ್ದು ದೃಢನಿಶ್ಚಯದ ಯೋಧ ಪಡೆಯಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡಿತು. ಸಿರೋಹಿಯ ಮಹಾರಾಜ ವಿಜಯರಾಜ್ ಚೌಹಾಣ್ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಅಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುವಿಕೆ ಪ್ರತಿರೋಧ ತೋರಲು ಮುಂದಾಯಿತು.

ಖಿಲ್ಜಿಯ ಸೈನ್ಯವು ಸಿದ್ಧಪುರದಿಂದ ಲೂಟಿ ಮಾಡಿದ ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ಲಿಂಗವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ದೆಹಲಿಯ ಕಡೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ, ಸಿರೋಹಿ ಬಳಿಯ ಅರಾವಳಿ ಶ್ರೇಣಿಯ ಕಿರಿದಾದ ಕಣಿವೆಗಳ ಮೂಲಕ ಹಾದುಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು. ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಕಷ್ಟಕರವಾದ ಈ ಭೂಪ್ರದೇಶವು ರಬಾರಿಗಳಿಗೆ ಆಳವಾಗಿ ಪರಿಚಿತವಾಗಿತ್ತು, ಅವರು ಈ ಪ್ರಯೋಜನವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಯೋಜಿತ ಪರ್ವತ ಹೊಂಚುದಾಳಿಯನ್ನು ನಡೆಸಿದರು.

ರಜಪೂತ ಪಡೆಗಳು ಮುಂಭಾಗದಿಂದ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ರಬಾರಿಗಳು ಸಿರಾನ್ವಾ ಬೆಟ್ಟಗಳನ್ನು ಏರಿದರು. ಮೇಲಿನಿಂದ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಗೋಫಾನ್‌ಗಳನ್ನು (ಜೋಲಿಗಳನ್ನು) ಬಳಸಿ ಹಠಾತ್ ದಾಳಿಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು, ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಎಸೆದರು. ಕಿರಿದಾದ ಪರ್ವತ ಮಾರ್ಗಗಳು ಬೇಗನೆ ಅವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟವು, ಸೈನಿಕರು, ಕುದುರೆಗಳು ಮತ್ತು ಆನೆಗಳು ಚಲಿಸಲು ಅಥವಾ ರಚನೆಯನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.

ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ರಾಬರಿ ಯೋಧರು ಪವಿತ್ರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಇರಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಸಾಮಾನುಗಳ ಬೆಂಗಾವಲಿನ ಮೇಲೆ ಇಳಿದರು. ಗೊಂದಲದ ನಡುವೆ, ಅವರು ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬೆಟ್ಟಗಳಿಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿದರು. ಇದು ಕೇವಲ ಶೌರ್ಯದ ಕಾರ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ನಡೆಸಲ್ಪಟ್ಟ ಉತ್ತಮ ಮತ್ತು ನಿಖರವಾದ ಯೋಜನೆಯಾಗಿತ್ತು.

ಅವರ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಸಿರೋಹಿಯ ರಾಜನು ಅವರಿಗೆ ಜಾಗೀರ್ ಆಗಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೀಡಿದ, ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಅವಕಾಶವನ್ನೂ ಸಹ ನೀಡಿದ. ಆದರೆ, ರಾಬರಿಗಳು ನಿರಾಕರಿಸಿದರು, ಅವರು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು “ಬೆಟ್ಟಗಳ ಸ್ವತಂತ್ರ ಮಕ್ಕಳು” ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡರು ಮತ್ತು ಭೂ ಮಾಲೀಕತ್ವಕ್ಕಿಂತ ತಮ್ಮ ಅಲೆಮಾರಿ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಿದರು. ಅವರು ಪ್ರದೇಶದ ಮೇಲಿನ ಹಕ್ಕಿಗಿಂ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ, ಸ್ಥಿರವಾಸಕ್ಕಿಂತ ಚಲನೆಗೆ ಮಹತ್ವ ನೀಡಿದರು. ಅಧಿಕಾರದ ಬದಲು ಜೀವನ ವಿಧಾನವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡರು.

ಮರು ಪಡೆದ ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ನಂತರ ಸನೇಶ್ವರ ಮಹಾದೇವ್ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು, ಅಲ್ಲಿ ಅದು ಸ್ಥಿತಿಸ್ಥಾಪಕತ್ವ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ. ರಬರಿಗಳ ಈ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಹೋರಾಟ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ರೂಪುಗೊಂಡಿಲ್ಲ; ಅದು ಅವರ ಮೂಲ, ಅವರ ಗುರುತು ಮತ್ತು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಬಗೆಗಿನ ಅವರ ಅಚಲ ಬದ್ಧತೆಯಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿದೆ.

ವಿಜಯದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ, ಅವರು ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ – ಬದಲಿಗೆ ಜೀವನ ವಿಧಾನವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡರು.