ಭಾರತದ ಮೊದಲ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಟೆಸ್ಟ್ ಪಂದ್ಯಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಆಟಗಾರರು ದಂಗೆ ಎದ್ದಿದ್ದರು!

ಭಾರತ ತನ್ನ ಮೊದಲ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಟೆಸ್ಟ್ ಪಂದ್ಯವನ್ನು ಆಡುವ ಹಂತದಲ್ಲಿತ್ತು, ಆದರೆ ಹಿಂದಿನ ರಾತ್ರಿ, ತಂಡದೊಳಗೆ ದಂಗೆ ಭುಗಿಲೆದ್ದಿತು! ಆಟಗಾರರು ತಮ್ಮದೇ ನಾಯಕನ ವಿರುದ್ಧ ಬಂಡಾಯವೆದ್ದಿದ್ದರು. ಐತಿಹಾಸಿಕ ಪಂದ್ಯಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ತಂಡವನ್ನು ಪತನದ ಅಂಚಿಗೆ ತಳ್ಳಿದ್ದಾದರೂ ಯಾರು? ರಾಜಮನೆತನದ ಪ್ರಾಬಲ್ಯವಿತ್ತೇ?. ತಪ್ಪು ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಹೇಗೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿತು? ನಿರ್ಬಂಧವು ನಿಜವಾದ ಆಟಗಾರ ಮತ್ತು ಆಟದ ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಗ್ರಹಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು ಎಂಬ ಅಂಶಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಾವಿಲ್ಲಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳೋಣ.

ಭಾರತವು 1932 ರಲ್ಲಿ ಟೆಸ್ಟ್ ಪಂದ್ಯದ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನು ಗಳಿಸಿತು, ಮತ್ತು ಅದೇ ವರ್ಷ ಏಪ್ರಿಲ್ ನಿಂದ ಅಕ್ಟೋಬರ್ ವರೆಗೆ ಭಾರತೀಯ ತಂಡವು ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್‌ಗೆ ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡಲಿದೆ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ತಂಡವು ಒಂದು ಅಧಿಕೃತ ಟೆಸ್ಟ್ ಪಂದ್ಯವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಂತೆ 26 ಪ್ರಥಮ ದರ್ಜೆ ಪಂದ್ಯಗಳನ್ನು ಆಡಬೇಕಿತ್ತು. ಇದರರ್ಥ ಭಾರತವು ತನ್ನ ಮೊದಲ ಟೆಸ್ಟ್ ಪಂದ್ಯವನ್ನು ಆಡಲಿತ್ತು. ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದರೆ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ತನ್ನ ತಂಡವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಲು ಭಾರತೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ನಿಯಂತ್ರಣ ಮಂಡಳಿ (ಬಿಸಿಸಿಐ)ಗೆ ಹಣದ ಕೊರತೆಯಾಗಿತ್ತು. ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಪಟಿಯಾಲದ ಮಹಾರಾಜ ಭೂಪಿಂದರ್ ಸಿಂಗ್ ಮತ್ತು ವಿಜಯನಗರದ ಮಹಾರಾಜರು ಹಣಕಾಸಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದರು.

ಪ್ರವಾಸವು ದೀರ್ಘವಾಗಿತ್ತು, ಆದ್ದರಿಂದ ಪಟಿಯಾಲದ ಮಹಾರಾಜ ಮತ್ತು ವಿಜಯನಗರದ ಮಹಾರಾಜರು ತಂಡದೊಂದಿಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಮಹಾರಾಜರಿಬ್ಬರೂ ಆರು ತಿಂಗಳು ತಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಿಂದ ದೂರ ಇರಲು ಬಯಸಲಿಲ್ಲ ಹೀಗಾಗಿ ಪಂದ್ಯ ವೀಕ್ಷಿಸಲು ಬರಲಿಲ್ಲ. ಅವರಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಹೋಗಿದ್ದರೆ, ತಂಡದ ನಾಯಕನಾಗಬಹುದಿತ್ತು,  ರಾಜಮನೆತನದ ಸದಸ್ಯರು ತಂಡದ ನಾಯಕತ್ವ ವಹಿಸುವುದು  ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಂಪ್ರದಾಯವಾಗಿತ್ತು. ರಾಜಮನೆತನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದ ಆಟಗಾರನಿಗೆ ನಾಯಕತ್ವವನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವರು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರತಿಭಾನ್ವಿತರಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ. ಪಟಿಯಾಲದ ಮಹಾರಾಜ ಮತ್ತು ವಿಜಯನಗರದ ಮಹಾರಾಜರ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ತಂಡವನ್ನು ಪೋರ್ಬಂದರ್‌ನ ಮಹಾರಾಜ ರಾಣಾ ನಟವರ್ಸಿಂಹಜಿ, ಭಾವಸಿಂಹಜಿಗೆ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಲಾಯಿತು. ಇಬ್ಬರೂ ಉತ್ತಮ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಟಗಾರರಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವರ ನೇಮಕವಾಗಿತ್ತು. ಲಿಂಬ್ಡಿಯ ಮಹಾರಾಜರನ್ನು ಉಪನಾಯಕರನ್ನಾಗಿ ನೇಮಿಸಲಾಯಿತು.

ಲಂಡನ್‌ಗೆ ಬಂದ ನಂತರ, ಅಭ್ಯಾಸ ಪಂದ್ಯದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಪೋರ್ಬಂದರ್‌ನ ಮಹಾರಾಜರು ತಾವು ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಪಂದ್ಯವು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಮತ್ತು ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡು ವಿವೇಕಯುತ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಟೆಸ್ಟ್ ಪಂದ್ಯದ ಒಂದು ದಿನ ಮೊದಲು ಅವರು ನಿವೃತ್ತಿ ಘೋಷಿಸಿದರು. ನಂತರ ಪೋರ್ಬಂದರ್‌ನ ಮಹಾರಾಜರು ತಂಡದ ನಾಯಕತ್ವವನ್ನು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಆಲ್‌ರೌಂಡರ್ ಮತ್ತು ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ಬ್ಯಾಟ್ಸ್‌ಮನ್ ಆಗಿದ್ದ ಕರ್ನಲ್ ಸಿ.ಕೆ. ನಾಯುಡು ಅವರಿಗೆ ವಹಿಸಿದರು. ಅವರು 1916 ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ದರ್ಜೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ಗೆ ಪಾದಾರ್ಪಣೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. 1923 ರಲ್ಲಿ, ಹೋಳ್ಕರ್ ಮಹಾರಾಜರು ಅವರನ್ನು ಇಂದೋರ್‌ಗೆ ಕರೆಸಿ ಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ (ನಂತರ ಕರ್ನಲ್) ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ನೀಡಿದ್ದರು.

ಆದರೆ ತಂಡದ ಕೆಲವು ಆಟಗಾರರಿಗೆ ರಾಜಮನೆತನದವರನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೂ ತಮ್ಮ ನಾಯಕರನ್ನಾಗಿ ನೋಡಲು ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ಗುಲಾಮಗಿರಿಯ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಈ ಆಟಗಾರರು, ರಾಜ ಅಥವಾ ನವಾಬರನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೂ ತಮ್ಮ ನಾಯಕರನ್ನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಬಯಸಲಿಲ್ಲ. ಭಾರತವು ಮರುದಿನ, ಜೂನ್ 25 ರಂದು ತನ್ನ ಮೊದಲ ಟೆಸ್ಟ್ ಪಂದ್ಯವನ್ನು ಆಡುವುದೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ರಾತ್ರೋರಾತ್ರಿ ತಂಡದೊಳಗೆ ದಂಗೆ ಭುಗಿಲೆದ್ದಿತು.

ಬಂಡಾಯ ಆಟಗಾರರು ಆ ರಾತ್ರಿಯೇ ತಮ್ಮ ಅಸಮ್ಮತಿಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿ ಪಟಿಯಾಲ ಮಹಾರಾಜರಿಗೆ ಟೆಲಿಗ್ರಾಮ್ ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಆಟಗಾರರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ನಂತರ, ಮಹಾರಾಜರ ಕೋಪವು ನೆತ್ತಿಗೇರಿತು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕ್ಷಣದ ಬಗ್ಗೆ ಮೊದಲೇ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಪಟಿಯಾಲ ಮಹಾರಾಜರು ಎದುರಾಳಿ ಆಟಗಾರರಿಗೆ ನಾಯ್ಡು ನಾಯಕನಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವ ಯಾರಾದರೂ ಎಂದಿಗೂ ಭಾರತಕ್ಕಾಗಿ ಆಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಎಚ್ಚರಿಸಿದರು. ರಾಜಮನೆತನದ ಪವಾಡ! ಬಂಡಾಯ ಶಮನವಾಯಿತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ನಾಯ್ಡು ತಂಡವನ್ನು ಲಾರ್ಡ್ಸ್‌ಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ 158 ರನ್‌ಗಳಿಂದ ಗೆದ್ದಿತು, ಆದರೆ ಭಾರತದ ಬೌಲರ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಬ್ಯಾಟ್ಸ್‌ಮನ್‌ಗಳು ತಮ್ಮ ಅದ್ಭುತ ಪ್ರದರ್ಶನದಿಂದ ಜಗತ್ತನ್ನು ಬೆರಗುಗೊಳಿಸಿದರು.

1932 ರ ಈ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಪ್ರವಾಸವು ಕೇವಲ ಒಂದು ಪಂದ್ಯ ಅಥವಾ ಗೆಲುವು ಅಥವಾ ಸೋಲಿನ ಕಥೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಭಾರತೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ರೂಪಾಂತರದ ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು. ಸಿಕೆ ನಾಯ್ಡು ಅವರಂತಹ ಆಟಗಾರರು ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿಭೆ ಮತ್ತು ನಾಯಕತ್ವದ ಮೂಲಕ ರಾಜಮನೆತನದ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಕ್ರೀಡೆಗೆ ಹೊಸ ದಿಕ್ಕನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಬಿಸಿಸಿಐನ ಸೀಮಿತ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ಈ ತಂಡವು ಜಗತ್ತಿಗೆ ತನ್ನ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಯಿತು. ಇದು ನಂತರ ಭಾರತೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಅನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವ ಅಡಿಪಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಇಂದಿನ ಯಶಸ್ಸುಗಳು ಹೋರಾಟ, ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಬದಲಾವಣೆಯ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತವೆ.