ಕಾಂಚನಪ್ರಭಾ ದೇವಿಯ ಚತುರತೆಯಿಂದ ಪಾಕ್‌ ಕುತಂತ್ರ ವಿಫಲವಾಯಿತು, ತ್ರಿಪುರಾ ಭಾರತದ ಭಾಗವಾಯಿತು

ತ್ರಿಪುರ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದರೆ, ಈಶಾನ್ಯ ಇಂದು ಹೇಗಿರುತ್ತಿತ್ತು? ಇದು ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಭಾರತೀಯ ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೆ ಮಹತ್ವದ ತಿರುವು ದೊರೆತ ಸಂದರ್ಭ, ಯುವ ರಾಣಿ ಕಾಂಚನಪ್ರಭಾ ದೇವಿಯಿಂದ ರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕಥೆ. ಅಪ್ರಾಪ್ತ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿ ಮಹಾರಾಜ ಬೀರ್ ಬಿಕ್ರಮ್ ಕಿಶೋರ್ ದೇಬ್ಬರ್ಮನ್ ಅವರ ಹಠಾತ್ ಸಾವು, ಅರಮನೆಯೊಳಗಿನ ಅಧಿಕಾರದ ಹಸಿವು ಮತ್ತು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಬೆಂಬಲಿತ ಪಿತೂರಿ ಎಲ್ಲವೂ ತ್ರಿಪುರವನ್ನು ಭಾರತದಿಂದ ದೂರ ತಳ್ಳಲು ಸಂಚು ರೂಪಿಸಿದವು, ಆದರೆ ರಾಣಿ ಚಿತ್ರಣವನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಿದಳು.

ಸಿಂಹಾಸನದ ಹಠಾತ್ ಬದಲಾವಣೆ ಮತ್ತು ಆಂತರಿಕ ಸಂಘರ್ಷದ ಪ್ರಾರಂಭ

1947 ರಲ್ಲಿ, ದೇಶವು ವಿಭಜನೆಯ ದುರಂತದೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ತ್ರಿಪುರಾದ ಮಹಾರಾಜ ಬೀರ್ ಬಿಕ್ರಮ್ ಕಿಶೋರ್ ದೇಬ್ಬರ್ಮನ್ ಹಠಾತ್ತನೆ ನಿಧನರಾಗಿ ಅಪ್ರಾಪ್ತ ಮಗ ಕಿರಿತ್ ಬಿಕ್ರಮ್ ಮತ್ತು ರಾಣಿ ಕಾಂಚನಪ್ರಭಾ ದೇವಿಯನ್ನು ಅನಾಥವಾಗಿಸಿದರು. ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕವಾಗಿ, ರಾಣಿ ರಾಜಪ್ರತಿನಿಧಿಯ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡಳು, ಆದರೆ ಈ ಪರಿವರ್ತನೆಯು ಅಂದುಕೊಂಡಷ್ಟು ರಾಜಪ್ರಭುತ್ವದ್ದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅರಮನೆಯೊಳಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಶಕ್ತಿ ಹುದುಗುತ್ತಿತ್ತು: ಮಹಾರಾಜರ ಮಲಸಹೋದರ ದುರ್ಜಯ್ ಕಿಶೋರ್, ಸ್ವತಃ ಸಿಂಹಾಸನದ ಕನಸು ಕಂಡಿದ್ದ. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಪಂಚದ ಹೊರಗೆ ಮುಸ್ಲಿಂ ಲೀಗ್ ರಾಜಕೀಯ, ಪೂರ್ವ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಸಾಮೀಪ್ಯ ಮತ್ತು ಗಡಿ ಅಭದ್ರತೆಯು ತ್ರಿಪುರವನ್ನು ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿತು, ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪು ಕೂಡ ಇಡೀ ರಾಜ್ಯದ ಹಾದಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದಿತ್ತು.

ರಾಣಿಯನ್ನು ಉರುಳಿಸಲು ಅರಮನೆಯ ಕುಶಲತೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ದುರ್ಜಯ್ ಕಿಶೋರ್ ಅರಿತುಕೊಂಡ; ಅವನಿಗೆ ಬಾಹ್ಯ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಭಾವದ ಅಗತ್ಯವಿತ್ತು. ಆಗ ಅವನು ಸ್ಥಳೀಯ ಪ್ರಭಾವಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ಉದ್ಯಮಿ ಮತ್ತು ಅಂಜುಮನ್-ಇ-ಇಸ್ಲಾಮಿಯಾದ ನಾಯಕ ಗೆಡು ಮಿಯಾನ್ ಎಂದೂ ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಅಬ್ದುಲ್ ಬಾರಿಕ್ ಅನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದ, ಅಂಜುಮಾನ್ ಮುಸ್ಲಿಂ ಲೀಗ್‌ನ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು ಮತ್ತು ತ್ರಿಪುರಾ ಪೂರ್ವ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ವಿಲೀನಗೊಳ್ಳಲು ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ನೆಲವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಯೋಜನೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು: ತ್ರಿಪುರಾ ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ವಿಲೀನಗೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ತಡೆಯುವುದು, ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ವಿಲೀನಗೊಳ್ಳುವ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಈ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಕ್ಷುಬ್ಧತೆಯ ನಡುವೆ ದುರ್ಜಯ್ ಕಿಶೋರ್ ಅವರ ಹಕ್ಕನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವುದು, ಆ ಮೂಲಕ ಅರಮನೆಯೊಳಗೆ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವುದು. ಕ್ರಮೇಣ, ಈ ಮೈತ್ರಿಕೂಟವು ರೀಜೆನ್ಸಿ ಕೌನ್ಸಿಲ್ ಅನ್ನು ತಲುಪಿತು, ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಮಂತ್ರಿಗಳು ದುರ್ಜಯ್ ಕಿಶೋರ್ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಪರ ಲಾಬಿಯ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಇದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ತ್ರಿಪುರಾದ ಅಧಿಕೃತ ಧ್ವನಿಯು ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ವಿಲೀನವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಬಹುದಿತ್ತು ಮತ್ತು ಕಥೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬೇರೆಯದೇ ತಿರುವು ಪಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಕಾಂಚನಪ್ರಭಾ ದೇವಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ರೀಜೆನ್ಸಿ ಕೌನ್ಸಿಲ್‌ನ ಕೆಲವು ಸದಸ್ಯರು ದುರ್ಜಯ್ ಕಿಶೋರ್ ಮತ್ತು ಗೆಡು ಮಿಯಾ ಅವರ ಪರವಾಗಿದ್ದಾರೆಂದು ತಿಳಿದಾಗ, ಅವಳು ಎದುರು ಎರಡು ಆಯ್ಕೆಗಳು ಇದ್ದವು- ಒಂದು ಮೌನವಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದು ಮತ್ತು ಕ್ರಮೇಣ ತನ್ನ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಅಥವಾ ಮುಕ್ತ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿ ನೇರವಾಗಿ ಅಪಾಯವನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದು. ಅವಳು ಎರಡನೆಯದನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಳು, ಮತ್ತು ಇದು ಅವಳ ಮಾಸ್ಟರ್‌ಸ್ಟ್ರೋಕ್ ಆಗಿತ್ತು. ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಪರ ಲಾಬಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿದ್ದ ಕೌನ್ಸಿಲ್‌ನಲ್ಲಿನ ಮಂತ್ರಿಗಳ ರಾಜೀನಾಮೆಯನ್ನು ರಾಣಿ ಒತ್ತಾಯಿಸಿದಳು, ಅಂದರೆ ಅರಮನೆಯೊಳಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಪಿತೂರಿಗಾರರಿಗೆ ಅವಳು ಬಾಗಿಲು ತೋರಿಸಿದಳು. ನಂತರ ಅವಳು ಸಾರ್ವಜನಿಕರನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುವಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ತ್ರಿಪುರದಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಪರ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯರಾಗಿದ್ದ ಆಯ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಪ್ರವೇಶ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಿದಳು

ಆ ಧ್ವನಿ ದೆಹಲಿಗೆ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು: ಸರ್ದಾರ್ ಪಟೇಲ್‌ಗೆ ನೇರ ಸಂದೇಶ
ತ್ರಿಪುರದ ಗಡಿಯೊಳಗೆ ಮಾತ್ರ ಈ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ರಾಣಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು, ಆದ್ದರಿಂದ ಅವಳು ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಳು. ಬಂಗಾಳ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸಮಿತಿಯ ಮೂಲಕ, ಅವಳು ಸರ್ದಾರ್ ವಲ್ಲಭಭಾಯಿ ಪಟೇಲ್‌ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದಳು, ತ್ರಿಪುರದಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಪರ ಪಡೆಗಳು ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿವೆ, ಅರಮನೆಯ ಒಳಗಿನಿಂದ ಒತ್ತಡವಿದೆ ಮತ್ತು ತಕ್ಷಣ ಗಮನ ಹರಿಸದಿದ್ದರೆ, ರಾಜ್ಯವು ಭಾರತದಿಂದ ದೂರ ಹೋಗಬಹುದು. ಸರ್ದಾರ್ ಪಟೇಲ್ ಈ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿದರು, ಅಸ್ಸಾಂ ರಾಜ್ಯಪಾಲ ಅಕ್ಬರ್ ಹೈದರಿಗೆ ತ್ರಿಪುರಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡಲು ಸೂಚಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಭದ್ರತಾ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ, ರಾಣಿಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದವರೆಗೆ ಶಿಲ್ಲಾಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಇರಿಸಲಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅವಳ ನಿಲುವು ಬದಲಾಗದೆ ಉಳಿಯಿತು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ನಿರಂತರ ರಾಜಕೀಯ ಸಂವಾದ, ಜನರ ಇಚ್ಛೆ ಮತ್ತು ರಾಣಿಯ ಸ್ಪಷ್ಟ ಮಾರ್ಗದಿಂದಾಗಿ, ವಿಲೀನ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 9, 1949 ರಂದು ಸಹಿ ಹಾಕಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಅಕ್ಟೋಬರ್ 15, 1949 ರಂದು ಪಿತೂರಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ತ್ರಿಪುರ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಭಾರತದ ಭಾಗವಾಯಿತು.

ಇತಿಹಾಸದ ದೊಡ್ಡ ನಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸಲಾದ ಗಡಿಗಳ ಹಿಂದೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಂದೇ ಒಂದು ಕಠಿಣ ನಿರ್ಧಾರ ಇರುತ್ತದೆ, ಅದನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಧೈರ್ಯ ಹೊಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕಾಂಚನಪ್ರಭಾ ದೇವಿಯ ಕಥೆ ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಯುವ ವಿಧವೆ, ಅಪ್ರಾಪ್ತ ಮಗನ ತಾಯಿ, ಗಡಿ ರಾಜ್ಯದ ರಾಜಪ್ರತಿನಿಧಿ ಮತ್ತು ಒಳಗಿನಿಂದ ಮತ್ತು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟ ನಾಯಕತ್ವ, ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅವಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಲ್ಲ, ರಾಜ್ಯದ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಭದ್ರಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು, ಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಲು, ಪಿತೂರಿಗಾರರನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಮತ್ತು ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದೊಂದಿಗೆ ಸಂವಾದವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಳು ಅಪಾಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು.

ಇಂದು, ತ್ರಿಪುರಾ ಭಾರತದ ನಕ್ಷೆಯ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗಿದೆ, ಮಿಲಿಟರಿ ಶಕ್ತಿ, ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕತೆ ಮತ್ತು ಸಂವಿಧಾನಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು, ಜೊತೆಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ಮನ್ನಣೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರದ ರಾಣಿಯ ರಾಜಕೀಯ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ, ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಸಮಯೋಚಿತ ನಿರ್ಧಾರಗಳಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.