ರಾಣಿ ಕರ್ಣಾವತಿ: ಧೈರ್ಯದ ಜ್ವಾಲೆ, ತ್ಯಾಗದ ಅಮರ ಗಾಥೆ

ಮಧ್ಯಕಾಲೀನ ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ರಾಜಪೂತ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಘನತೆ, ಗೌರವ ಮತ್ತು ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಸಂಕೇತಿಸುವ ಹೆಸರುಗಳಲ್ಲಿ ರಾಣಿ ಕರ್ಣಾವತಿ (ಅಥವಾ ರಾಣಿ ಕರ್ಮಾವತಿ) ಅಗ್ರಗಣ್ಯಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಬುಂದಿಯ ರಾಜಕುಮಾರಿಯಾಗಿ ಜನಿಸಿ, ಮೇವಾರ್‌ನ ಮಹಾರಾಣಾ ಸಂಗ್ರಾಮ್ ಸಿಂಗ್ (ರಾಣಾ ಸಂಗ) ಅವರ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಮೇವಾರ್‌ನ ರಾಣಿಯಾದ ಆಕೆ, ನಂತರ ವಿಧವೆಯಾಗಿ ರಾಜ್ಯದ ರಕ್ಷಣೆಯ ಭಾರವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡವಳು. ತಮ್ಮ ಯುವ ಪುತ್ರರಾದ ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಉದಯ್ ಸಿಂಗ್‌ರ ವಯಸ್ಸು ಕಡಿಮೆಯಿದ್ದ ಕಾರಣ 1527ರಿಂದ 1533ರವರೆಗೆ ಮೇವಾರ್‌ನ ರಾಜಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸಿದವಳು ಮತ್ತು ಮೇವಾರ್‌ನ ಯೋಧ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಕಾಪಾಡಿದವಳು. ರಾಣಿ ಕರ್ಣಾವತಿಯ ಜೀವನವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ರಾಣಾ ಸಂಗ್ ಮರಣದ ನಂತರ ಮೇವಾರ್ ದುರ್ಬಲಗೊಂಡಿತ್ತು. ಆದರೂ ಅವಳು ರಾಜ್ಯದ ಆಡಳಿತವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾ, ರಾಜಪೂತರ ಘನತೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿದಳು.

ಗುಜರಾತ್‌ನ ಸುಲ್ತಾನ್ ಬಹದ್ದೂರ್ ಷಾ 1535ರಲ್ಲಿ ದಂಡೆತ್ತಿ ಬಂದು ಚಿತ್ತೋರ್‌ಗಢ ಕೋಟೆಯ ಮೇಲೆ ಭಯಂಕರ ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕಿದಾಗ ರಾಜಪೂತ ಸೈನ್ಯ ಸಣ್ಣದಾಗಿದ್ದರೂ, ರಾಣಿ ಕರ್ಣಾವತಿ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ನೇತೃತ್ವ ವಹಿಸಿ ಕೋಟೆಯ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಸೀಮಿತ ಸೈನ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡಿದಳು. ಆದರೆ ಸೋಲು ಅನಿವಾರ್ಯವಾದಾಗ, ಗುಲಾಮಗಿರಿ ಅಥವಾ ಅಪಮಾನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವ ಬದಲು ಗೌರವದ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಅವಳು  (ಸ್ವಯಂ ದಹನ) ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದಳು.

ಮಾರ್ಚ್ 8, 1535ರಂದು, ರಾಣಿ ಕರ್ಣಾವತಿ ಸಾವಿರಾರು ಮಹಿಳೆಯರೊಂದಿಗೆ (ಕೆಲವು ದಾಖಲೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಸುಮಾರು 13,000 ಮಂದಿ) ಜೌಹರ್ ಮಾಡಿದಳು – ಸಾಮೂಹಿಕ ಸ್ವಯಂ-ದಹನದ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಘನತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡಳು. ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರಜಪೂತ ಯೋಧರು ಸಾಕಾ ಮಾಡಿ, ಕೇಸರಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ ಅಂತಿಮ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಧುಮುಕಿದರು, ಶತ್ರುವಿಗೆ ಭಾರಿ ಹಾನಿ ಮಾಡಿ ವೀರಮರಣವನ್ನು ಅಪ್ಪಿದರು ಎಂದು ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿದೆ. ಇದು ಚಿತ್ತೋರ್‌ಗಢದ ಎರಡನೇ ಜೌಹರ್ ಆಗಿತ್ತು – ರಾಜಪೂತರ ಪ್ರತಿರೋಧದ, ತ್ಯಾಗದ ಮತ್ತು ಅಜೇಯತೆಯ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿ ಇದು ಇಂದಿಗೂ ಸ್ಮೃತಿಪಟಲದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದೆ.

ರಾಣಿ ಕರ್ಣಾವತಿಯ ಹೆಸರು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ರಾಣಿಯದ್ದಲ್ಲ; ಅದು ರಾಜಸ್ಥಾನದ ಯೋಧ ಮಹಿಳೆಯರ ಆತ್ಮವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಆಕ್ರಮಣದ ವಿರುದ್ಧ ನಿಲ್ಲುವ ಧೈರ್ಯ, ಗೌರವಕ್ಕಾಗಿ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವ ಉದಾತ್ತತೆ ಮತ್ತು ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲೂ ಮುರಿಯದ ನಿಷ್ಠೆ – ಇವೆಲ್ಲವೂ ಆಕೆಯ ಜೀವನದ ಸಂಕೇತವಾಗಿವೆ. ಚಿತ್ತೋರ್‌ಗಢದ ಕೋಟೆಯ ಗೋಡೆಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಅವಳ ತ್ಯಾಗದ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿವೆ. ಇಂದು ರಾಣಿ ಕರ್ಣಾವತಿಯ ಕಥೆಯು ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಿ, ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಅಮರವಾಗಿ ಉಳಿದಿದೆ. ಅವಳ ತ್ಯಾಗವು ಕೇವಲ ಸಾವಿನ ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಅದು ಗೌರವ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿರೋಧದ ಜ್ವಾಲೆಯಾಗಿ ರಾಜಪೂತಾನಾದ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಬೆಳಗುತ್ತದೆ.