ಸರೈಘಾಟ್ ಕದನ:  ದೋಣಿ ಚಾಲಕರ ರಹಸ್ಯ ಮಾರ್ಗ ಬಳಸಿ ಮೊಘಲರನ್ನು ಸೋಲಿಸಿತ್ತು ಅಹೋಮ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ

ಸರೈಘಾಟ್ ಕದನವನ್ನು ಅಹೋಮ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ((1228 CE–1826 CE) ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೆಂದು ಗೌರವಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಫೆಬ್ರವರಿ 18, 1671ರಂದು ಗುವಾಹಟಿಯ ಬಳಿಯ ಸರೈಘಾಟ್‌ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಈ ಮಹಾಯುದ್ಧವು ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರ ಕಣಿವೆ ಮತ್ತು ಈಶಾನ್ಯ ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ರೂಪಿಸುವಲ್ಲಿ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿತು. ಮೊಘಲ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಅಸ್ಸಾಂ ಮತ್ತು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಪ್ರದೇಶಗಳ ವಿಸ್ತರಣೆಯ ಕೊನೆಯ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷಿ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ವಿಫಲಗೊಳಿಸಿದ ಈ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅಹೋಮ್ ರಾಜವಂಶವು ಗೂಢಚರ್ಯೆಯ ಮೂಲಕ ಮೊಘಲರನ್ನು ಸೋಲಿಸಿತು. ದೋಣಿ ಚಾಲಕರ ರಹಸ್ಯ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಮೊಘಲ್ ಸ್ಕೌಟ್‌ಗಳನ್ನು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸುವ ಈ ಅಸಾಧಾರಣ ತಂತ್ರವು ಅಹೋಮ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ವಿಜಯದ ಕೀಲಿಕೈಯಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿತು. ಭೌಗೋಳಿಕ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಜ್ಞಾನದ ಬಲದಿಂದಲೇ ಪ್ರಬಲ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸೋಲಿಸಬಹುದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸರೈಘಾಟ್ ಕದನವು ಜೀವಂತ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ.

1671ರಲ್ಲಿ ಅಹೋಮ್ ರಾಜ್ಯವು ಮೊಘಲ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಿಂದ ಬೃಹತ್ ಆಕ್ರಮಣವನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದೆಡೆ ಮಿರ್ಜಾ ರಾಜ ಜೈ ಸಿಂಗ್ ಅವರ ಪುತ್ರ ರಾಜಾ ರಾಮ್ ಸಿಂಗ್ ನೇತೃತ್ವದ ಮೊಘಲ್ ಸೈನ್ಯವಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಅಹೋಮ್ ರಾಜ ಚಕ್ರಧ್ವಜ್ ಸಿಂಗ್ ಮತ್ತು ಜನರಲ್ ಲಚಿತ್ ಬೋರ್ಫುಕನ್ ನೇತೃತ್ವದ ಅಹೋಮ್ ಪಡೆಗಳು ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದವು. ಬಲದಿಂದಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಮೊಘಲರನ್ನು ಸೋಲಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಅರಿತ ಅಹೋಮ್ ನಾಯಕರು ಯುದ್ಧವನ್ನು ಕೇವಲ ಸೈನಿಕ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡದೆ, ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ, ಗೂಢಚರ್ಯೆ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಜ್ಞಾನದ ಅಸಾಧಾರಣ ಬಳಕೆಯ ಮೂಲಕ ನಡೆಸಿದರು. ದೋಣಿ ಚಾಲಕರ ರಹಸ್ಯ ಮಾರ್ಗಗಳು ನದಿಯ ಪ್ರವಾಹಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ಮೊಘಲ್ ಗೂಢಚಾರರನ್ನು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸುವ ಈ ತಂತ್ರವು ಅಹೋಮ್‌ಗಳಿಗೆ ಅಪಾರ ವಿಜಯವನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟಿತು.

ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರ ನದಿಯ ದಡಗಳು ಮತ್ತು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಬೆಟ್ಟಗಳಿಂದ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರುವ ಗುವಾಹಟಿಯ ಭೌಗೋಳಿಕತೆಯು ಬಾಹ್ಯ ಆಕ್ರಮಣಗಳಿಂದ ಸಹಜ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಿತು. ಮೊಘಲರಿಗೆ ನೌಕಾ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಗಮನಾರ್ಹ ಅನುಭವವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಬೋರ್ಫುಕನ್‌ಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಅವರು ಇದನ್ನು ತಮ್ಮ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡರು. ಅವರು ‘ಅಂಧರುಬಲಿ’ ಎಂಬ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದರು – ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರದ ದಕ್ಷಿಣ ದಂಡೆಯಲ್ಲಿರುವ ನೀಲಾಚಲ್ ಬೆಟ್ಟಗಳು ಮತ್ತು ಟಕುಹಿ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಉತ್ತರ ದಂಡೆಯ ಅಶ್ವಕ್ರಾಂತದೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕಿಸುವ ಕಿರಿದಾದ ಜಲಮಾರ್ಗ. ಈ ಸ್ಥಳವು ಮೊಘಲರನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅತ್ಯಂತ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ನದಿಯ ದಕ್ಷಿಣ ದಂಡೆಯು ನೇರವಾಗಿ ಲಚಿತ್ ಬೋರ್ಫುಕನ್ ಅವರ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿತ್ತು, ಆದರೆ ಉತ್ತರ ದಂಡೆಯು ಅಹೋಮ್ ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿ ಮತ್ತು ಮಿಲಿಟರಿ ಕಮಾಂಡರ್ ರಾಜಾ ಅಲನ್ ಬುರ್ಹಗೋಹೈನ್ ಅವರ ಉಸ್ತುವಾರಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ನದಿಯ ಎರಡೂ ದಡಗಳಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯ ಕೋಟೆಗಳು ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕ ರಚನೆಗಳ ನಿರ್ಮಾಣವನ್ನು ಬುರ್ಹಗೋಹೈನ್‌ಗೆ ವಹಿಸಲಾಯಿತು.

ಫೆಬ್ರವರಿ 1669ರಲ್ಲಿ ರಾಮ್ ಸಿಂಗ್ ರಂಗಮತಿಯ ಗಡಿ ಕೋಟೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದರು. ಅಹೋಮ್ ಸೈನ್ಯದ ಎಲ್ಲಾ ಕಮಾಂಡರ್‌ಗಳು ಗುವಾಹಟಿಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿ ಕಾಮಾಕ್ಯ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕಮಾಂಡರ್‌ಗೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಸೈನಿಕರು, ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಮದ್ದುಗುಂಡುಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ಸಿದ್ಧತೆಗಳು ಕೇವಲ ಸೈನಿಕವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದ್ದವು.

ಮೊಘಲ್ ಗೂಢಚಾರರನ್ನು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸಿದ ದೋಣಿಗಾರರ ರಹಸ್ಯ ತಂತ್ರ

ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರ ಕೇವಲ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ನದಿಯಲ್ಲ – ಅದು ಹಲವಾರು ಸಣ್ಣ ಕಾಲುವೆಗಳು, ಮರಳು ದಿಬ್ಬಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರೆದ ಕಿರಿದಾದ ಜಲಮಾರ್ಗಗಳು ಮತ್ತು ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ನದಿ ಶಾಖೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿದ ಸಂಕೀರ್ಣ ಜಾಲವಾಗಿದೆ. ನದಿಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡ ಮೊಘಲ್ ಪಡೆಗಳು ಯುದ್ಧದ ಮೊದಲು ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರದ ನೌಕಾಯಾನವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲು, ಅಹೋಮ್ ನೌಕಾಪಡೆಯ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲು ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ದೋಣಿಗಾರರು, ಮೀನುಗಾರರಿಂದ ಮಾಹಿತಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು ಹಲವಾರು ಗೂಢಚಾರರನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದವು.

ಆದರೆ ಈ ರಹಸ್ಯ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ ದೋಣಿಗಾರರು ಮಾತ್ರ ತಿಳಿದಿದ್ದರು. ಅಹೋಮರು ಸೈನ್ಯ ಮತ್ತು ಸರಬರಾಜುಗಳನ್ನು ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ಸಾಗಿಸಲು, ರಾತ್ರಿಯ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ದೋಣಿಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಮತ್ತು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ದಾಳಿಗಳಿಗೆ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಈ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಬಳಸಿದರು. ಮೊಘಲ್ ಗೂಢಚಾರರಿಗೆ ಈ ಮಾರ್ಗಗಳ ಯಾವುದೇ ಕುರುಹು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ದೋಣಿಗಾರರು ನದಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಿರುವು, ಮರಳು ದಿಬ್ಬ ಮತ್ತು ಗುಪ್ತ ಚಾನಲ್ ಅನ್ನು ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದರು; ದೊಡ್ಡ ದೋಣಿಗಳು ಎಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಯಾವ ಮಾರ್ಗಗಳು ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಬಲೆಗೆ ಬೀಳಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಸಹ. ಲಚಿತ್ ಬೋರ್ಫುಕನ್ ಈ ದೋಣಿಗಾರರನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಮಾಸ್ಟರ್ ಪ್ಲ್ಯಾನ್ ರೂಪಿಸಿದರು.

ಅಹೋಮರು ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರದ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತಪ್ಪು ಮಾಹಿತಿ ಹರಡಿದರು. ಕೆಲವು ದೋಣಿ ಚಾಲಕರನ್ನು ಮೊಘಲ್ ಶಿಬಿರಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿ, “ಈ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ನೀರಿಲ್ಲ, ದೋಣಿಗಳು ಹಾದುಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ,” “ಆ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಅಹೋಮ್ ದೋಣಿಗಳಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳುವಂತೆ ಮಾಡಿದರು. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಅಹೋಮ್ ನೌಕಾಪಡೆ ಅದೇ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ, ಮುಖ್ಯ ನೌಕಾಪಡೆಯನ್ನು ಮರೆಮಾಡುವಾಗ ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ದೋಣಿಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುವುದು, ಸೈನ್ಯ ಸ್ಥಳಾಂತರಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಖಾಲಿ ದೋಣಿಗಳನ್ನು ಚಲಿಸುವುದು ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಮೌನವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸುವುದು – ಈ ತಂತ್ರಗಳು ಮೊಘಲ್ ಗೂಢಚಾರರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸಿದವು. ಇದು ಅಹೋಮರು ಭಯದಿಂದ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಮೊಘಲರ ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿತು.

ಈ ಸಿದ್ಧತೆಗಳ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶವೆಂದರೆ ಮೊಘಲರನ್ನು ಸರೈಘಾಟ್‌ನ ಕಿರಿದಾದ ಜಲಮಾರ್ಗಗಳಿಗೆ ಸೆಳೆಯುವುದು. ಇದು ದೊಡ್ಡ ಮೊಘಲ್ ಯುದ್ಧನೌಕೆಗಳು ಸರಿಯಾಗಿ ಚಲಿಸಲು ತೊಂದರೆಯಾಗಿ, ಹಗುರವಾದ ಅಹೋಮ್ ದೋಣಿಗಳು ವೇಗವಾಗಿ ಕುಶಲತೆಯಿಂದ ನಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೇ ಮೊಘಲ್ ಬಲ ದುರ್ಬಲಗೊಂಡಿತು.

ಈ ರಹಸ್ಯ ತಂತ್ರಗಳ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಅಹೋಮ್ ದೋಣಿಗಳು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತಿವೆ, ಮುಖ್ಯ ಪಡೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಅಡಗಿದೆ ಅಥವಾ ಅವರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ದಾಳಿ ಕಾಯುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮೊಘಲರಿಗೆ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಈ ತಪ್ಪುಗ್ರಹಿಕೆಗಳ ಸರಣಿಯಿಂದಾಗಿ ಮೊಘಲ್ ಸೈನ್ಯವು ಸರೈಘಾಟ್ ಕದನದಲ್ಲಿ ವಿನಾಶಕಾರಿ ಸೋಲನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿತು. ಸೋಲಿನ ನಂತರ ಮೊಘಲ್ ಸೈನಿಕರು ಗುವಾಹಟಿಯಿಂದ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಬೇಕಾಯಿತು.

ಸರೈಘಾಟ್ ಕದನವು ಅಹೋಮ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಮೈಲಿಗಲ್ಲು. ಸುಮಾರು 600 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಈ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಆಳಿದ ಅಹೋಮ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಈ ಯುದ್ಧವು ವಿಶೇಷ ಮಹತ್ವ ಹೊಂದಿದೆ. ಮೊಘಲರನ್ನು ಸೋಲಿಸಿ ಹಿಂದೆ ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಮರಳಿ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ಅಹೋಮ್ ಜನರಲ್ ಲಚಿತ್ ಬೋರ್ಫುಕನ್ ಅವರ ಅಸಾಧಾರಣ ನಾಯಕತ್ವ ಮತ್ತು ಮಿಲಿಟರಿ ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.: ಸ್ಥಳೀಯ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಯ ಬಲದ ಮುಂದೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಬಲ ಶತ್ರುವೂ ನಿಲ್ಲಲಾರದು ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಕದನವು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುತ್ತದೆ.