ಕರ್ನಲ್ ಸಂತೋಷ್ ಬಾಬು: ಗಲ್ವಾನ್ ಸಂಘರ್ಷದ ಅಮರ ವೀರ

ಅದು ಜೂನ್ 15, 2020 ರ ರಾತ್ರಿ, ಪೂರ್ವ ಲಡಾಖ್‌ನ ಗಾಲ್ವಾನ್ ಕಣಿವೆಯ ಹಿಮಾವೃತ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ, ಸಮುದ್ರ ಮಟ್ಟದಿಂದ 4,300 ಮೀಟರ್‌ಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಘರ್ಷಣೆಯು ಭಾರತ-ಚೀನಾ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಸುದೀರ್ಘ ಕಾಲ ಇದ್ದ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಹಾನಿಗೊಳಪಡಿಸಿತು. ಅಂದು ಭಾರತ-ಚೀನಾ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ 45 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ರಕ್ತಪಾತ ನಡೆಯಿತು. ಗನ್ ಬಳಕೆ ನಿಷೇಧ ಕಾರಣ ಎರಡೂ ಪಡೆಗಳು ಕಲ್ಲು, ಕೈಗಳು ಮತ್ತು ಕಬ್ಬಿಣ, ದೊಣ್ಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡಿದರು.

ವಾಸ್ತವ ನಿಯಂತ್ರಣ ರೇಖೆ (LAC) ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಭಾರತ ಮತ್ತು ಚೀನಾ 1993, 1996 ಮತ್ತು 2005 ರಲ್ಲಿ ಗಡಿ ಒಪ್ಪಂದಗಳಿಗೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿದ್ದವು. 1996 ರ ಒಪ್ಪಂದವು LAC ಯ 2 ಕಿಮೀ ಒಳಗೆ ಬಂದೂಕುಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಫೋಟಕಗಳನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸುವ ಮೂಲಕ ಆಕ್ರಮಣಶೀಲತೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಗಲ್ವಾನ್‌ನಲ್ಲಿ ಹಿಂಸಾಚಾರ ಭುಗಿಲೆದ್ದಾಗ, ಬಂದೂಕುಗಳನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಕಲ್ಲುಗಳು, ಬರಿಯ ಮುಷ್ಟಿಗಳು ಮತ್ತು  ಮುಳ್ಳುತಂತಿ ಬಳಸಿ ಮುಖಾಮುಖಿ ಕ್ರೂರ ಕೈ-ಕೈ ಯುದ್ಧ ನಡೆಸಲಾಯಿತು.

ಗಾಲ್ವಾನ್ ಕಣಿವೆ 14,000 ಅಡಿಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಎತ್ತರದಲ್ಲಿದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಆಮ್ಲಜನಕದ ಮಟ್ಟ ಕಡಿಮೆಯಿದೆ ಮತ್ತು ತಾಪಮಾನ ಶೂನ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ , ಸುಮಾರು 50% ನಷ್ಟು ಕಡಿದಾದ, ಮೊನಚಾದ ಇಳಿಜಾರುಗಳು ಮತ್ತು ಪಾದಗಳ ಕೆಳಗೆ ಸಡಿಲವಾದ ಬಂಡೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ವಿಶ್ವದ ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಭೂಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಒಂದಾಗಿದೆ. ಈ ಕಠಿಣ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ, ಭಾರತೀಯ ಸೈನಿಕರು ಬಂದೂಕುಗಳಿಲ್ಲದೆ – ಕಲ್ಲುಗಳು, ಬರಿ ಕೈಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಬಳಸಿ ಹೋರಾಡಿದರು. ಆ ರಾತ್ರಿಯ ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನು ಭಾರತೀಯ ಯೋಧರು  ದೃಢ ನಾಯಕತ್ವ, ಸಂಯಮ ಮತ್ತು ತ್ಯಾಗದ ಮೂಲಕ ಎದುರಿಸಿದರು.

ಈ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ 16 ಬಿಹಾರ ರೆಜಿಮೆಂಟ್‌ನ ಕರ್ನಲ್ ಬಿ. ಸಂತೋಷ್ ಬಾಬು ಅವರು  ನಾಯಕತ್ವ ವಹಿಸಿದ್ದರು. ಪೆಟ್ರೋಲಿಂಗ್ ಪಾಯಿಂಟ್ 14ರಲ್ಲಿ ಚೀನಾ ಸೈನಿಕರು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದ ರಚನೆಗಳನ್ನು ತೆರವುಗೊಳಿಸಲು ಅವರು ಮುಂದೆ ನಡೆದರು. ಚೀನಾ ಅಧಿಕಾರಿಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದಾಗ ಕರ್ನಲ್ ಬಾಬು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು: “ನೀವು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ನಾವೂ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ.”

ಆದರೆ ಚೀನಾ ಸೈನಿಕರು ತುಂಬಾ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿಯಾಗಿ ವರ್ತಿಸಿದರು. ಹೀಗಾಗಿ ಮುಖಾಮುಖಿ ಸಂಘರ್ಷ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಕರ್ನಲ್ ಬಾಬು ತಮ್ಮ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ನಾಯಕತ್ವ ನೀಡುತ್ತಾ ಮುಂದೆ ನಿಂತರು. ಹೋರಾಟ ತೀವ್ರಗೊಂಡಾಗ ಕೆಲವು ಚೀನಾ ಸೈನಿಕರು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಗಾಯಗೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಅವರು “ಮೆಡಿಕಲ್ ಸಹಾಯ ಕೊಡಿ” ಎಂದು ತನ್ನ ಯೋಧರಿಗೆ ಆದೇಶಿಸಿದರು.

ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಕರ್ನಲ್‌ ಬಾಬು ಅವರಿಗೆ ಗಾಯವಾಯಿತು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಅವರು ಕೇವಲ ಕಮಾಂಡಿಂಗ್ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವರು ಸಂಯಮ ಮತ್ತು ಸಂಘರ್ಷದ ನಡುವಿನ ಕೊನೆಯ ತಡೆಗೋಡೆಯಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ತನ್ನ ನಾಯಕನ ಮೇಲೆ ದೈಹಿಕ ಹಲ್ಲೆ ನಡೆದಾಗ ಯಾವುದೇ ಸೈನಿಕ ಸುಮ್ಮನೆ  ನಿಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಉದ್ವಿಗ್ನ ವಿನಿಮಯವಾಗಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾದ ಈ ಘರ್ಷಣೆಯು ಬೇಗನೆ ಮುಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಕಲ್ಲುಗಳ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಘರ್ಷಣೆಗೆ ತಿರುಗಿತು.

ರಾತ್ರಿ ಕತ್ತಲು ಕವಿದ ನಂತರ ಚೀನಾ ಪಡೆಯು ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದ ದಾಳಿ ನಡೆಸಿತು. ಕಡಿಮೆ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಭಾರತೀಯ ಸೈನಿಕರು ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡು ಹೋರಾಡಿದರು. ಈ ಅವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ, ಕರ್ನಲ್ ಸಂತೋಷ್ ಬಾಬು ಕಾಣೆಯಾದರು. ಅವರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಲು ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ವಿಫಲವಾದವು, ಅವರ ಫೋನ್ ರಿಂಗ್ ಆಗಲಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ರೇಡಿಯೋ ಕರೆಗಳು ಮೌನವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿದವು.

ಇದು ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಕೇವಲ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಕಮಾಂಡರ್‌ನ ನಷ್ಟವಲ್ಲ; ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಮೂಲಕ ಯೋಧರನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹಠಾತ್ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಹುಡುಕಾಟ ತಂಡಗಳು ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಚಲಿಸಿ, ಗಾಯಗೊಂಡವರು ಮತ್ತು ಬಿದ್ದವರ ಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾ, ಅವರ ಹೆಸರನ್ನು ಕೂಗುತ್ತಾ, ಅವರನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿ ಹುಡುಕುವ ಆಶಯದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಸಿದವು.

ಅನಿಶ್ಚಿತತೆ ಮತ್ತು ಭಯದಲ್ಲಿ ಗಂಟೆಗಳು ಕಳೆದವು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಜೂನ್ 16 ರ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯ ನಂತರ, ಅವರ ದೇಹವು ಪತ್ತೆಯಾಯಿತು. ತೀವ್ರವಾದ ಹೋರಾಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎತ್ತರದಿಂದ ಎಸೆದ ಭಾರವಾದ ಬಂಡೆಯಿಂದ ಅವರ ತಲೆಗೆ ಗಂಭೀರವಾದ ಗಾಯವಾಗಿತ್ತು.  ಹಾನಿ ತುಂಬಾ ತೀವ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ವೀರಮರಣ ಹೊಂದಿದರು.

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ವಾಸ್ತವವು ನಿರಾಕರಿಸಲಾಗದಂತಾಯಿತು. ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ತಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ, ಆಕ್ರಮಣದ ಎದುರು ದೃಢವಾಗಿ ನಿಂತ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಜನರನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಸ್ತಂಗತನಾಗಿದ್ದ.

ಅವರ ಕಥೆ ಕೇವಲ ತ್ಯಾಗದ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಧೈರ್ಯ, ಸಂಯಮ ಮತ್ತು ಅಚಲ ಕರ್ತವ್ಯ ಗುಣಗಳಿಂದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಲಾದ ನಾಯಕತ್ವದ ಕಥೆಯಾಗಿದೆ, ಅದು ಆ ರಾತ್ರಿಯ  ಕರಾಳತೆಯ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವೂ ಆಗಿದೆ.

ಕರ್ನಲ್ ಬಿ. ಸಂತೋಷ್ ಬಾಬು ಅವರು ಶಾಂತಿ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗ ಹೋರಾಡಬಲ್ಲ, ಆದರೆ ಮಾನವ ಜೀವನದ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದ ಸೈನಿಕನಾಗಿದ್ದ ಅವರು ದೇಶದ ಸುರಕ್ಷತೆಗಾಗಿ ಹೋರಾಡುವಾಗ ತಮ್ಮ ಜೀವವನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸಿದರು. ಅವರ ಸಾಹಸ, ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆ ಎಂದೆಂದೂ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ.