ಯುದ್ಧಪೀಡಿತ ಲೈಬೀರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಯ ದೀಪ ಬೆಳಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಭಾರತದ ಮಹಿಳೆಯರು

ಮೊದಲು ಕಲ್ಲುಗಳ ಮಳೆ ಸುರಿಯಿತು. ನಂತರ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬಾಂಬ್‌ಗಳು. ಆದರೆ ಆ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಗುಂಪು ಮನ್ರೋವಿಯಾದ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ನೀಲಿ ಸಮವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಬೆರೆಟ್ ಧರಿಸಿದ ಮಹಿಳೆಯರ ಗುಂಪನ್ನು ಕಂಡು ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾಯಿತು. ಕೇವಲ ಎರಡು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಲೈಬೀರಿಯಾಕ್ಕೆ ಆಗಮಿಸಿದ್ದ ಈ ಮಹಿಳೆಯರು ನಡುಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ತಮ್ಮ ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ದೃಢವಾಗಿ ನಿಂತರು. ಯಾವುದೇ ಗುಂಡು ಹಾರಿಸಲಿಲ್ಲ, ಯಾವುದೇ ಜೀವ ಹಾರಿಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಹಿಂಸೆಗೆ ಹಿಂಸೆ ಎಂದು ತಿರುಗಿ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ನೀರಿನ ಫಿರಂಗಿಗಳು ಮತ್ತು ಅಶ್ರುವಾಯು ಶೆಲ್‌ಗಳ ಮೂಲಕ ಶಾಂತಿಯ ಸಂದೇಶವನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬೀದಿಗಳು ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದವು. ಹಾಗಾದರೆ ಅವರು ಯಾರು?

2007ರಲ್ಲಿ ಲೈಬೀರಿಯಾದಲ್ಲಿ ನಿಯೋಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವಿಶ್ವದ ಮೊದಲ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಹಿಳಾ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆ ಶಾಂತಿಪಾಲನಾ ಘಟಕ — ಭಾರತದ ಆಲ್-ವುಮನ್ ಫಾರ್ಮ್ಡ್ ಪೊಲೀಸ್ ಯುನಿಟ್ (FPU).

ಲೈಬೀರಿಯಾ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಛಿದ್ರವಾದ ರಾಷ್ಟ್ರ. 1989ರಿಂದ 2003 ರವರೆಗೆ ಲೈಬೀರಿಯಾ ಎರಡು ಕ್ರೂರ ಅಂತರ್ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ರಕ್ತಸಿಕ್ತವಾಗಿತ್ತು. ಗ್ರಾಮಗಳು ಖಾಲಿಯಾದವು, ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳು ನಾಶವಾದವು, ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜೀವಗಳು ಹರಿದುಹೋದವು. ಆದರೆ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬಳಲಿದ್ದವರು ಮಹಿಳೆಯರು. ಲೈಂಗಿಕ ಹಿಂಸೆಯ ಭೀತಿ, ಅಸಹಾಯಕತೆ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಯ ನಾಶ — ಇವುಗಳು ಆ ದೇಶದ ಮಹಿಳೆಯರ ದೈನಂದಿನ ಜೀವನವಾಗಿತ್ತು.

ಅಂತಹ ಛಿದ್ರವಾದ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಕಟ್ಟಡಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕಟ್ಟಿದರೆ ಸಾಲದು. ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕಟ್ಟುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲೂ ಮಹಿಳೆಯರ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, 2007ರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಭಾರತವು ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಹಿಳಾ ಪೊಲೀಸ್ ಘಟಕವನ್ನು ಲೈಬೀರಿಯಾಗೆ ಕಳುಹಿಸಿತು. 103 ಮಂದಿ ಭಾರತೀಯ ಮಹಿಳಾ ಶಾಂತಿಪಾಲಕರು ಮತ್ತು 22 ಮಂದಿ ಪುರುಷ ಬೆಂಬಲ ಸಿಬ್ಬಂದಿ — ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಪೊಲೀಸ್ ತಂಡವಲ್ಲ, ಶಾಂತಿಯ ಒಂದು ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಸಂದೇಶವಾಗಿತ್ತು.“ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ಜನರು”. ಅವರು ಬಂದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಗುಂಪು ಅವರನ್ನು ಎದುರಿಸಿತು. ಆದರೆ ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ಅದನ್ನು ಅಸಾಧಾರಣ ಶಾಂತಿ, ವೃತ್ತಿ ಪರಿಣಿತಿ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಎದುರಿಸಿದರು. ಮಾಜಿ ಕಮಾಂಡರ್ ಸೀಮಾ ಧುಂಡಿಯಾ ಅವರು ಹೇಳಿದಂತೆ, “ಲೈಬೀರಿಯನ್ನರು ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ನಾವು ಒಂದು ಗುಂಡು ಸಹ ಹಾರಿಸದೆ, ಕೇವಲ ನೀರು ಮತ್ತು ಅಶ್ರುವಾಯುವಿನ ಮೂಲಕ ಗುಂಪನ್ನು ಚದುರಿಸಿದೆವು. ಅಂದು ಸ್ಥಳೀಯರು ನಮ್ಮನ್ನು ‘ಭಾರತೀಯ ಸಹೋದರಿಯರು’ ಎಂದು ಕರೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

”ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಮಹಿಳೆಯರು ಸಮಾಜವನ್ನು ಹೇಗೆ ಬದಲಾಯಿಸಿದರು? ಅವರು ಕೇವಲ ಗಸ್ತು ತಿರುಗುವುದಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಜನರ ಹೃದಯವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದರು:

ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಆತ್ಮರಕ್ಷಣೆ ಕಲಿಸಿದರು

ಲೈಂಗಿಕ ಹಿಂಸೆ ಮತ್ತು ಏಡ್ಸ್ ಬಗ್ಗೆ ಮುಕ್ತ ಚರ್ಚೆಗೆ ವೇದಿಕೆ ನೀಡಿದರು

ಲೈಬೀರಿಯನ್ ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ತರಬೇತಿ ನೀಡಿದರು

ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಿಬಿರಗಳನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಿ ಸಾವಿರಾರು ಮಹಿಳೆಯರ ಆರೋಗ್ಯ ಕಾಳಜಿಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಿದರು

ಅನಾಥಾಶ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಸಮಯ ಕಳೆದರು

ಫಲಿತಾಂಶ ಅದ್ಭುತವಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ಬಂದ 60 ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಲೈಂಗಿಕ ಹಿಂಸೆಯ ವರದಿಗಳು ಹೆಚ್ಚಾದವು (ಏಕೆಂದರೆ ಮಹಿಳೆಯರು ಭಯಪಡದೆ ಮುಂದೆ ಬಂದು ದೂರು ನೀಡಿದರು). ನಂತರ ಅಪರಾಧಗಳು ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾದವು. ಸಶಸ್ತ್ರ ದರೋಡೆಗಳು ಸುಮಾರು 65% ಕಡಿಮೆಯಾದವು ಎಂದು ಅಂದಾಜು. ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ಬದಲಾವಣೆ ಏನೆಂದರೆ — ಲೈಬೀರಿಯನ್ ಮಹಿಳೆಯರು ಭದ್ರತಾ ಪಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಲು ಪ್ರೇರಣೆ ಪಡೆದರು. ಶೇಕಡಾ 6ರಿಂದ ಶೇಕಡಾ 17ಕ್ಕೆ ಅವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಏರಿತು. 

ಭಾರತದ ನೀಲಿ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಪರಂಪರೆ

1950ರ ದಶಕದಿಂದ ಇಂದಿನವರೆಗೆ ಭಾರತವು ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಗೆ 3 ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಶಾಂತಿಪಾಲಕರನ್ನು ನೀಡಿದೆ — ಇದು ವಿಶ್ವದ ಅತ್ಯಧಿಕ ಕೊಡುಗೆ. ಇಂದು ಸಹ ಸಾವಿರಾರು ಭಾರತೀಯರು, ಅವರಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಮಹಿಳೆಯರು, ವಿಶ್ವದ ವಿವಿಧ ಯುದ್ಧಭೂಮಿಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಯ ದೀಪ ಬೆಳಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಲೈಬೀರಿಯಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಎಲೆನ್ ಜಾನ್ಸನ್-ಸಿರ್ಲೀಫ್ ಅವರು ಭಾರತೀಯ ಮಹಿಳಾ ಘಟಕವನ್ನು ಬೀಳ್ಕೊಡುವಾಗ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಾಟುತ್ತವೆ: “ನಾವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕುಟುಂಬವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತೇವೆ.”

ಅವರು ಕೇವಲ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಶಾಂತಿ ಎಂದರೇನು ಎಂಬುದನ್ನೇ ಮರು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಿದರು.