ಟ್ಯಾಗೋರ್‌ಗೆ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಿದ್ದಳು ಅರ್ಜೆಂಟೀನಾ ಬರಹಗಾರ್ತಿ

1861 ರ ಮೇ 7 ರಂದು, ಕಲ್ಕತ್ತಾದ ಜೋರಾಸಂಕೊದ ಗದ್ದಲದ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ, ಸುಧಾರಕರು, ಸಂಗೀತಗಾರರು ಮತ್ತು ಚಿಂತಕರ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಗು ಜನಿಸಿತು, ಒಂದು ದಿನ ಭಾರತಕ್ಕೆ ತನ್ನ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಜಗತ್ತಿಗೆ ತನ್ನ ಮೊದಲ ಏಷ್ಯನ್ ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತನನ್ನು ನೀಡಿದ ಆ ಮಗುವೇ ರವೀಂದ್ರನಾಥ ಟ್ಯಾಗೋರ್, ಕವಿ, ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ, ಸಂಗೀತಗಾರ ಮತ್ತು ದಾರ್ಶನಿಕರಾಗಿದ್ದರು, ಅವರ ಕೆಲಸವು ಶತಮಾನಗಳು ಮತ್ತು ಖಂಡಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ನಿಂತಿದೆ.

ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ, ಕಾವ್ಯವು ಆನುವಂಶಿಕವಾಗಿ ಬಂದ ನದಿಯಂತೆ ಅವರ ಮೂಲಕ ಹರಿಯಿತು. ಹದಿಹರೆಯದವನಾಗಿದ್ದಾಗ, ಅವರು ಅದಾಗಲೇ ಪದ್ಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ವಯಸ್ಕರಾದಾಗ, ಅವರು ಒಂದು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸಾಹಿತ್ಯ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದರು, ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವುದು, ಹಾಡುಗಳನ್ನು ರಚಿಸುವುದು, ನಾಟಕಗಳನ್ನು ರಚಿಸುವುದು, ಪ್ರಬಂಧಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಭಾರತದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪುನರುಜ್ಜೀವನವಕ್ಕೆ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನಂತರ 1913 ಬಂದಿತು. ಗೀತಾಂಜಲಿ – ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಭಾವಗೀತಾತ್ಮಕ ಕವಿತೆಗಳ ಸಂಗ್ರಹವು ಸಾಗರಗಳಾದ್ಯಂತ ಅವರ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಸಾಗಿಸಿತು. ಹಂಬಲ, ಶರಣಾಗತಿ ಮತ್ತು ದೈವಿಕ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದ ಕವಿತೆಗಳು ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ  ಓದುಗರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿದವು. ಆ ವರ್ಷ, ಟ್ಯಾಗೋರ್ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಏಷ್ಯನ್ ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತರಾದರು.

ಆದರೆ ಕಾವ್ಯವು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಹೃದಯಗಳನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆ. ಗೀತಾಂಜಲಿಯಿಂದ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಪ್ರಭಾವಿತರಾದವರಲ್ಲಿ ಅರ್ಜೆಂಟೀನಾದ ಬುದ್ಧಜೀವಿ ಮಹಿಳೆ ವಿಕ್ಟೋರಿಯಾ ಒಕಾಂಪೊ ಕೂಡ ಇದ್ದರು. ಟಾಗೋರ್ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವ ಬಹಳ ಹಿಂದೆಯೇ, ಅವರ ಪದ್ಯಗಳ ಅತೀಂದ್ರಿಯ ಲಯ, ಶಾಶ್ವತತೆಯ ಹಂಬಲ ಅವಳೊಳಗೆ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು, ಇದುವರೆಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಕೇಳಿರದ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ವಿಚಿತ್ರ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು.

ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, 1924 ರಲ್ಲಿ, ವಿಧಿ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಮಾರ್ಗಗಳ ಸಂಧಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು. ಆಗ 63 ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನವರಾಗಿದ್ದ ಮತ್ತು ದೈಹಿಕವಾಗಿ ದಣಿದಿದ್ದ ಟ್ಯಾಗೋರ್ ಪೆರುವಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅನಾರೋಗ್ಯವು ಅವರನ್ನು ಬ್ಯೂನಸ್ ಐರಿಸ್‌ನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಇಲ್ಲಿಯೇ ಅವರು ಬರಹಗಾರ್ತಿ, ಚಿಂತಕಿ ಮತ್ತು ಅವರ ಕೃತಿಯ ಅಭಿಮಾನಿಯಾಗಿದ್ದ ವಿಕ್ಟೋರಿಯಾ ಒಕಾಂಪೊ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದರು. ಬ್ಯೂನಸ್ ಐರಿಸ್‌ನ ಗದ್ದಲದಿಂದ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಸ್ಯಾನ್ ಇಸಿಡ್ರೊದಲ್ಲಿರುವ ತನ್ನ ವಿಲ್ಲಾದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಲು ಅವಳು ಅವರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದಳು. ಅಲ್ಲಿ, ಹೂವುಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸಿದ ಉದ್ಯಾನಗಳ ಮೌನದಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸಾದ ಕವಿಯ ಶಾಂತ ಒಡನಾಟವನ್ನು ಆಕೆ ಕಂಡುಕೊಂಡಳು. ಅಲ್ಲಿ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳೂ ಪ್ರಾರಂಭವಾದವು.

ಕಾವ್ಯ, ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ, ಏಕಾಂತತೆ, ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಚರ್ಚೆಗಳ ಮೂಲಕ ಅವರ ಸಂಬಂಧವು ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು. ಒಕಾಂಪೊ ಕೇವಲ ಅಭಿಮಾನಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅವಳು ಬೌದ್ಧಿಕವಾಗಿ ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದಳು, ಪ್ರಶ್ನಿಸುವವಳು, ಗ್ರಹಿಸುವವಳು, ಗಮನವಿಟ್ಟು ಕೇಳುವವಳು ಮತ್ತು ಒಳನೋಟದಿಂದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವವಳೂ ಆಗಿದ್ದಳು. ಟಾಗೋರ್ ಅವಳಿಗೆ “ವಿಜಯ” ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಅವರ ಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ಆ ಹೆಸರು ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿತು. ನಂತರ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲಾದ ಅವರ ಪತ್ರವ್ಯವಹಾರವು ವಾತ್ಸಲ್ಯ ಮತ್ತು ಹಂಬಲವನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುತ್ತದೆ ಆದರೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಸಂಯಮ, ಘನತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು.

ಆ ಮಹಿಳೆ ಅವರ ಸೃಜನಶೀಲ ಚೈತನ್ಯದ ಮೇಲೆ ಸೌಮ್ಯವಾದ ಮುದ್ರೆಯೊತ್ತಿದ್ದಳು. ನಂತರದ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ, ಅವರು ಪುರಬಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದರು, ಅದನ್ನು ಅವರು ಅವಳಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರು. ಆ ಕಾವ್ಯ ಸಂಗ್ರಹವು ಆಪ್ತತೆ ಮತ್ತು ದೂರವನ್ನು ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿತ್ತು – ಶಾಂತ ಹಂಬಲ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಒಲವು ಬೆರೆತ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ. ಅವರ ಜೀವನದ ಈ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪ್ರಸಂಗ  ಕವಿತೆಗಳಿಗೆ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಬಣ್ಣವನ್ನು ಸೇರಿಸಿತ್ತು ಎಂದು ಅನೇಕ ವಿದ್ವಾಂಸರು ಗಮನಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಒಕಾಂಪೊಗೆ, ಟ್ಯಾಗೋರ್ ಒಬ್ಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸಂದರ್ಶಕನಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದರು; ಅವರು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರಾಗಿದ್ದರು. ಅವಳು ಅವರನ್ನು ಗುರುವಿನಂತೆ ಪೂಜಿಸಿದಳು ಮತ್ತು ವೇದಾಂತ ಮತ್ತು ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿರುವ ಅವರ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದತ್ತ ಆಳವಾಗಿ ಆಕರ್ಷಿತಳಾದಳು, ಅವರ ಆಪ್ತತೆ ಸ್ವಯಂ ಉನ್ನತ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಲ್ಲಿ ಕರಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಮೂಲಕ, ಟ್ಯಾಗೋರ್ ಕೃತಿಯು ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಜೀವಂತ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿತು. ಸ್ಪ್ಯಾನಿಷ್ ಮಾತನಾಡುವ ಬೌದ್ಧಿಕ ವಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಬರಹಗಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಲು ಮತ್ತು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಲು ಅವಳು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದಳು, ಆ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅವರ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿದಳು.

ಗಂಗಾ ನದಿಯ ದಡದಿಂದ ರಿಯೊ ಡಿ ಲಾ ಪ್ಲಾಟಾದ ದಡದವರೆಗೆ, ಟ್ಯಾಗೋರ್ ಅವರ ಜೀವನವು ಪೂರ್ವ ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಿಮ, ಸಂಪ್ರದಾಯ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕತೆ, ಏಕಾಂತತೆ ಮತ್ತು ಒಡನಾಟದ ಅಪರೂಪದ ಸಂಗಮವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರ ಜನ್ಮ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವದಂದು, ನಾವು ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತನನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ದೂರದ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ, ಸಂಭಾಷಣೆ, ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಚೇತನದ ಶಾಂತ ವಿಜಯದ ಮೂಲಕ ಉತ್ಸಾಹ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಹೃದಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.